ΥΨΙΠΕΤΗΣ ΠΕΡΙΣΚΟΠΗΣΗ ΕΝΑΝΤΙ ΕΜΒΡΙΘΟΥΣ ΕΝΔΟΣΚΟΠΗΣΗΣ

Σε περιφερειακό και πλανητικό επίπεδο οι μείζονες προκλήσεις της εποχής μας δεν επιτρέπεται να διαφεύγουν μέρους έστω τινός της προσοχής μας, ενόσο το μέγιστο αυτής παραμένει απορροφημένο στην καθημάς αταξία. Διότι οπωσδήποτε το μακροσκοπικό πάντα τελικά προσδιορίζει και οριοθετεί το μικροσκοπικό, κι ενώ πασχίζουμε να γαληνέψουμε την τρικυμία στην παροιμιώδη σταγόνα της “κουταλιάς” μας, κινδυνεύει να μας προσπεράσει ο απέραντος ωκεανός. Η κλιματική αλλαγή, η νέα τεχνολογική επανάσταση, οι ενεργειακές προκλήσεις, η τιθάσευση της παγκοσμιοποίησης, το μεταναστευτικό, οι γεωγραφικές και κοινωνικές ανισότητες, η περιφερειακή αστάθεια και ασφάλεια, το δημογραφικό, θα καθορίζουν την καθημερινότητα του κάθε ανθρώπου στον 21^ο αιώνα οπουδήποτε στην υφήλιο. Γι’ αυτό η ικανότητα μας να κατανοήσουμε το μέγεθος των ευρύτερων προκλήσεων και να δώσουμε έγκυρες απαντήσεις, σε ατομικό και προπαντός σε συλλογικό επίπεδο, θα κρίνει την ικανότητα προσαρμογής και επιβίωσης, όχι μόνο ατόμων, αλλά ολόκληρων εθνών, ή ακόμη και υπερεθνικών δομών.

Η Επονείδιστη Εφεκτικότητα

Βρισκόμαστε στη χειρότερη κρίση της νεώτερης ιστορίας μας ενδεείς Ηγεσίας και μάλιστα εξ αιτίας της ένδειας αυτής. “Ηγεσία” ως αφηρημένο ουσιαστικό (με “Η” κεφαλαίο) που αφορά στην πράξη μάλλον, παρά στους πράτοντες, συνιστά η τόλμη, η πρωτοβουλία, το ισχυρό βουλητικό, η Θεμιστόκλεια διορατικότητα, η Αλεξανδρινή ορμή, η Οδύσσεια στρατηγικότητα, ο Αχίλειος ηρωισμός, η Αριστείδιος δικαιοσύνη, η Λεωνίδιος αυταπάρνηση, η Σολώνια πολιτικότητα, η Δημοσθένεια ρητορία, η Περίκλειος αίγλη και πειθώς, η Καποδίστρια διπλωματικότητα, η Βενιζέλεια λεβεντιά, με δυο λόγια η ικανότητα και το πάθος να γράφει κανείς αυτοδύναμα και με τη δική του σθεναρή υπογραφή ιστορία δια του ηγείν μάλλον παρά του ηγείσθαι ή του άγεσθαι, προπαντός με αποφασιστικότητα και βεβαίως πάντα με σύνεση, που όμως ποτέ δεν γίνεται άλλοθι ατολμίας.

Να Γίνουμε Χώρα Αλήθειας

Η 14^η Ιουλίου πρέπει στο εξής να εορτάζεται και στην Ελλάδα (ομού με τη Γαλλία) ως εθνική επέτειος, ως η εθνολυτρωτική ημέρα που τα ψέματα τελείωσαν. Αλλά ο θάνατος του ψεύδους απλώς ανοίγει το δρόμο στην (αλλά δεν εγγυάται την) γέννηση της αλήθειας. Είναι όμως μια καλή αρχή.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΜΙΑ ΣΗΜΑΙΑ!

Στις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις του ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ ανά την Ελλάδα, νομίζω για πρώτη φορά στην ιστορία της Ευρωπαϊκής ηπείρου ένας ευρωπαϊκός λαός σήκωσε την αστερόεσσα της Ένωσης με γνήσιο ευρω-πατριωτικό αίσθημα, με την γνώση ότι όχι απλώς υπερασπίζεται τα οικονομικά του ή άλλα συμφέροντα, αλλά διατρανώνει και προασπίζει το είναι του, την ίδια του την υπόσταση.

ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ – ΜΕΝΟΥΜΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Τα Διχαστικά Ιδεοληπτικά Κίνητρα της Μεθοδευόμενης Μαρξιστικής Εκτροπής

Οι μάσκες έπεσαν. Η συνομωσία της δραχμής, η συνομωσία της μαρξιστικής εκτροπής αποκαλύφθηκε. Το ψεύδος και η παρωδία της προσχηματικής δήθεν διαπραγμάτευσης κατέστη διάφανο. Η “ρήξη” αποκαλύπτεται ότι αποτελούσε αντικειμενικό στόχο της όλης μεθόδευσης και όχι απλώς μέσο διαπραγματευτικής πίεσης. H “ασάφεια” γίνεται σαφής. Ο στόχος της δήθεν διαπραγμάτευσης δεν ήταν (όπως προκύπτει από το αποτέλεσμα) να βρεθεί κοινά αποδεκτή λύση, αλλά να δυναμιτισθούν οι σχέσεις με τους εταίρους, να παρουσιαστούν στο εσωτερικό από την προπαγανδιστική μηχανή της κυβέρνησης ως ανάλγητοι σκληροί και άδικοι, επίβουλοι ξένοι που θεν το κακό μας, ώστε στο τέλος της διαδρομής να σηκώσουμε το μπαϊράκι της επανάστασης και να έχουμε ικανή μερίδα του πλανημένου λαού στο πλευρό της αντιλαϊκότερης κυβέρνησης στην ιστορία του τόπου, ώστε σε συνθήκες εθνικιστικής έξαρσης να ξαναζήσουμε στην κάλπη του κάλπικου δημοψηφίσματος, το μυθικό, δήθεν ηρωϊκό ΟΧΙ, προκειμένου άθελα και από άγνοια να υλοποιήσει ο πλανημένος λαός τα ειδεχθή και υποχθόνια σχέδια πολιτειακής, γεωπολιτικής και πολιτισμικής εκτροπής στη χώρα μας, που έχει δρομολογήσει τούτη η εθνομειωτική κυβέρνηση στο όνομα της κομμουνιστικής ουτοπίας, υπό το προκάλυμμα του κοινοβουλευτισμού.

Ο Άλλος Τρόπος: Μπορούμε Καλύτερα. Μπορούμε Φιλελεύθερα.

Η πολιτική κατίσχυση της αντιμνημονιακής φρενίτιδας στη χώρα μας και η δραματική επιστροφή στον χειρότερο κρατισμό και συντεχνειασμό, έχει καταστροφικές συνέπειες, που όλοι καθημερινά διαπιστώνουμε, και έχει οδηγήσει στην τραγωδία της παρούσης “σοβιετικής” στροφής, τη στιγμή που η οικονομία μας είχε επείγουσα ανάγκη φιλελευθεροποίησης. Κι ενώ πολλοί καταδεικνύουν τα αδιέξοδα της παρούσης διακυβέρνησης, αυτό που χάνεται στο δημόσιο διάλογο είναι η πίστη ότι υπάρχει πραγματικά ο άλλος τρόπος. Επικρατεί η παραίτηση, η υποταγή στο μοιραίο, η αίσθηση του άφευκτου αδιεξόδου. Το όποιο όραμα, ή όποια ελπίδα ξεθωριάζει. Μας κυριεύει ηττοπάθεια. Όμως δεν μας πρέπει η παραίτηση. Αρκεί να ενσκύψει κανείς στο παράδειγμα της Βρετανίας και της Ιρλανδίας, οι οποίες διήλθαν συγκρίσιμη κρίση με τη δική μας. Εκείνο που αμφότερες έχουν κοινό (εντός ή εκτός Ευρώ, με ή χωρίς μνημόνιο) είναι η προσήλωση τους στην ανοιχτή, ελεύθερη οικονομία της αγοράς, η έμφαση στην προσέλκυση επενδύσεων, η ευνοϊκή μεταχείριση του κεφαλαίου, που παράγει πλούτο.

Υπέρβαση Τώρα!

Ο ελληνικός λαός έχει πέσει θύμα αισχρής πολιτικής απάτης που αγγίζει τα όρια της εθνικής προδοσίας. Ένα γνωστό προεκλογικό δεδομένο ήταν η με συντριπτική πλειοψηφία επιλογή του Ελληνικού λαού για παραμονή στο Ευρώ, που στέρησε στο ΣΥΡΙΖΑ τις δεύτερες εκλογές του ’12, δεδομένου ότι το ’12 ο ΣΥΡΙΖΑ είχε θεωρηθεί ως μη δυνάμενος να εγγυηθεί τότε την παραμονή στο Ευρώ. Στις τελευταίες εκλογές του ’15 αυτή η εντύπωση έπρεπε να διασκεδασθεί και διασκεδάσθηκε. Αυτό έγινε εν μέρει με το το success story της ίδιας της τότε κυβέρνησης ΝΔ/ΠΑΣΟΚ (που δημιούργησε ψευδαίσθηση δήθεν εκ του ασφαλούς τιμωρίας των “μνημονιακών” κομμάτων) και αφετέρου η παραπλανητική καθησυχαστική ψευδορητορία του ΣΥΡΙΖΑ που προφασιζόταν ότι επέλεγε τάχα στα λόγια την παραμονή στο Ευρώ, μολονότι η πολιτική του πρόταση επί της ουσίας ήταν καταφανώς απολύτως ασύμβατη με αυτό τον εθνικό στόχο.