Η Ώρα της Πεταλούδας – Η Μεταμόρφωση της Ευρώπης

Στο υπαρξιακό απ’ αρχής δίλημμα “Διακρατισμός ή Υπερεθνισμός”, “Ημίμετρα ή Ολοκλήρωση”, “Μακρόσυρτη Σύγκλιση” ή “Άπαξ Ένωση”η Ευρώπη επιμένει απτόητα στη “λίγη” απόκριση. Ατολμία και μόνιμοι συμβιβασμοί καθηλώνουν την ήπειρο σε καχεξία, ώστε γεωστρατηγικά να υπολείπεται μόνιμα το ισχνό της εκτόπισμα έναντι της υπερμεγέθους υποκείμενης (δυνητικής) ισχύος της. Σαν κάμπια που φεύγει το πεπρωμένο της, που φοβάται τη μεταμόρφωση, που αργεί να ανοίξει τα φτερά, να πετάξει ως πεταλούδα. Με 508 εκ. κατοίκους (2005) έναντι 318 εκ. των ΗΠΑ και με ΑΕΠ $18.5 τρις έναντι $16.8 τρις των ΗΠΑ, με ισχυρό εμπορικό ισοζύγιο και εξαγωγές, έναντι ελλειμματικού ισοζυγίου των ΗΠΑ, με πυρηνικά όπλα και ισχυρούς εθνικούς στρατούς, με ισχυρή διπλωματική εκπροσώπηση σε εθνικό επίπεδο στο εξωτερικό, αλλά χωρίς κοινή άμυνα (πέραν αυτής του ΝΑΤΟ) και χωρίς κοινή εξωτερική πολιτική, είναι σαφές ότι η ΕΕ είναι ένας τιτάνας με τα χέρια δεμένα πίσω από την πλάτη.

ΥΨΙΠΕΤΗΣ ΠΕΡΙΣΚΟΠΗΣΗ ΕΝΑΝΤΙ ΕΜΒΡΙΘΟΥΣ ΕΝΔΟΣΚΟΠΗΣΗΣ

Σε περιφερειακό και πλανητικό επίπεδο οι μείζονες προκλήσεις της εποχής μας δεν επιτρέπεται να διαφεύγουν μέρους έστω τινός της προσοχής μας, ενόσο το μέγιστο αυτής παραμένει απορροφημένο στην καθημάς αταξία. Διότι οπωσδήποτε το μακροσκοπικό πάντα τελικά προσδιορίζει και οριοθετεί το μικροσκοπικό, κι ενώ πασχίζουμε να γαληνέψουμε την τρικυμία στην παροιμιώδη σταγόνα της “κουταλιάς” μας, κινδυνεύει να μας προσπεράσει ο απέραντος ωκεανός. Η κλιματική αλλαγή, η νέα τεχνολογική επανάσταση, οι ενεργειακές προκλήσεις, η τιθάσευση της παγκοσμιοποίησης, το μεταναστευτικό, οι γεωγραφικές και κοινωνικές ανισότητες, η περιφερειακή αστάθεια και ασφάλεια, το δημογραφικό, θα καθορίζουν την καθημερινότητα του κάθε ανθρώπου στον 21^ο αιώνα οπουδήποτε στην υφήλιο. Γι’ αυτό η ικανότητα μας να κατανοήσουμε το μέγεθος των ευρύτερων προκλήσεων και να δώσουμε έγκυρες απαντήσεις, σε ατομικό και προπαντός σε συλλογικό επίπεδο, θα κρίνει την ικανότητα προσαρμογής και επιβίωσης, όχι μόνο ατόμων, αλλά ολόκληρων εθνών, ή ακόμη και υπερεθνικών δομών.

Η Επονείδιστη Εφεκτικότητα

Βρισκόμαστε στη χειρότερη κρίση της νεώτερης ιστορίας μας ενδεείς Ηγεσίας και μάλιστα εξ αιτίας της ένδειας αυτής. “Ηγεσία” ως αφηρημένο ουσιαστικό (με “Η” κεφαλαίο) που αφορά στην πράξη μάλλον, παρά στους πράτοντες, συνιστά η τόλμη, η πρωτοβουλία, το ισχυρό βουλητικό, η Θεμιστόκλεια διορατικότητα, η Αλεξανδρινή ορμή, η Οδύσσεια στρατηγικότητα, ο Αχίλειος ηρωισμός, η Αριστείδιος δικαιοσύνη, η Λεωνίδιος αυταπάρνηση, η Σολώνια πολιτικότητα, η Δημοσθένεια ρητορία, η Περίκλειος αίγλη και πειθώς, η Καποδίστρια διπλωματικότητα, η Βενιζέλεια λεβεντιά, με δυο λόγια η ικανότητα και το πάθος να γράφει κανείς αυτοδύναμα και με τη δική του σθεναρή υπογραφή ιστορία δια του ηγείν μάλλον παρά του ηγείσθαι ή του άγεσθαι, προπαντός με αποφασιστικότητα και βεβαίως πάντα με σύνεση, που όμως ποτέ δεν γίνεται άλλοθι ατολμίας.

Να Γίνουμε Χώρα Αλήθειας

Η 14^η Ιουλίου πρέπει στο εξής να εορτάζεται και στην Ελλάδα (ομού με τη Γαλλία) ως εθνική επέτειος, ως η εθνολυτρωτική ημέρα που τα ψέματα τελείωσαν. Αλλά ο θάνατος του ψεύδους απλώς ανοίγει το δρόμο στην (αλλά δεν εγγυάται την) γέννηση της αλήθειας. Είναι όμως μια καλή αρχή.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΜΙΑ ΣΗΜΑΙΑ!

Στις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις του ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ ανά την Ελλάδα, νομίζω για πρώτη φορά στην ιστορία της Ευρωπαϊκής ηπείρου ένας ευρωπαϊκός λαός σήκωσε την αστερόεσσα της Ένωσης με γνήσιο ευρω-πατριωτικό αίσθημα, με την γνώση ότι όχι απλώς υπερασπίζεται τα οικονομικά του ή άλλα συμφέροντα, αλλά διατρανώνει και προασπίζει το είναι του, την ίδια του την υπόσταση.

Ο Άλλος Τρόπος: Μπορούμε Καλύτερα. Μπορούμε Φιλελεύθερα.

Η πολιτική κατίσχυση της αντιμνημονιακής φρενίτιδας στη χώρα μας και η δραματική επιστροφή στον χειρότερο κρατισμό και συντεχνειασμό, έχει καταστροφικές συνέπειες, που όλοι καθημερινά διαπιστώνουμε, και έχει οδηγήσει στην τραγωδία της παρούσης “σοβιετικής” στροφής, τη στιγμή που η οικονομία μας είχε επείγουσα ανάγκη φιλελευθεροποίησης. Κι ενώ πολλοί καταδεικνύουν τα αδιέξοδα της παρούσης διακυβέρνησης, αυτό που χάνεται στο δημόσιο διάλογο είναι η πίστη ότι υπάρχει πραγματικά ο άλλος τρόπος. Επικρατεί η παραίτηση, η υποταγή στο μοιραίο, η αίσθηση του άφευκτου αδιεξόδου. Το όποιο όραμα, ή όποια ελπίδα ξεθωριάζει. Μας κυριεύει ηττοπάθεια. Όμως δεν μας πρέπει η παραίτηση. Αρκεί να ενσκύψει κανείς στο παράδειγμα της Βρετανίας και της Ιρλανδίας, οι οποίες διήλθαν συγκρίσιμη κρίση με τη δική μας. Εκείνο που αμφότερες έχουν κοινό (εντός ή εκτός Ευρώ, με ή χωρίς μνημόνιο) είναι η προσήλωση τους στην ανοιχτή, ελεύθερη οικονομία της αγοράς, η έμφαση στην προσέλκυση επενδύσεων, η ευνοϊκή μεταχείριση του κεφαλαίου, που παράγει πλούτο.

Η Διαβρωτική Εμμονή για Χαρισματικούς Ηγέτες

Μία παραδοσιακή εμμονή της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού μας είναι η αέναη αναζήτηση ενός ισχυρού, χαρισματικού ηγέτη, που όμως ποτέ δεν έρχεται. Αναπολούμε μεγάλους ή απλά νομιζόμενους ηγέτες, είτε πρόσφατους, είτε από το απώτερο παρελθόν. Άλλους τόσους ονειρευόμαστε για το μέλλον. Η ιστοριογνωσία μας από το εκπαιδευτικό μας σύστημα επηρεάζεται από μια ατελείωτη σειρά ηρώων, που στόλιζαν τους τοίχους και

Φορολογική Υστερία και Ατομικά Δικαιώματα

Η κατανοητή πίεση για δραστική και διατηρήσιμη αύξηση των φορολογικών εσόδων, φοβούμαι οδηγεί την κυβέρνηση σε υστερικές αστοχίες στο φορολογικό της σχεδιασμό, ο οποίος δεν πείθει για την εσωτερική του λογική, αλλά μοιάζει αλλοπρόσαλλος και εδραζόμενος σε λογιστική και όχι πολιτική βάση. Ορισμένες κομβικές επιλογές μας πηγαίνουν πίσω στο μεσαίωνα και θέτουν την κυβερνητική στρατηγική σε τροχιά σύγκρουσης με αναγνωρισμένες αξίες και ατομικά δικαιώματα.

Ψυχραιμία και Μετριοπάθεια Απέναντι στην Αμετροέπεια

Ο Χρήστος Γιανναράς στο πρόσφατο άρθρο του στην Καθημερινή με τίτλο “Για λαό ιστορικό ψυχορραγούντα” αναλογιζόμενος την ιστορική παρακμή του ελληνισμού, οικτίροντας την αλλοτρίωση της μεταφυσικής του παράδοσης, αφού επικρίνει πελατειακό κράτος, κομματοκρατία, αντικοινωνικό συνδικαλισμό, διαφθορά και φαυλότητα και αφού επιτιμεί “βωμολοχούντες”, “ασπαίροντες” ή “ελλειμματικούς διανοητικά” πολιτικούς, φτάνει να διαπιστώσει την ανάγκη “κοινωνικής επανάστασης” και καταλήγει καλώντας σε “εξέγερση” τους προέδρους των ανωτάτων δικαστηρίων, τους αρχηγούς των όπλων και ΓΕΕΘΑ και το διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας.

Ηθική Ωρίμανση στη Νέα Εποχή

Έγινα προ καιρού αποδέκτης (από προσφιλείς και οικείους αποστολείς) παρεκκλησιαστικών φυλαδίων προς διδακτική αντίκρουση ορισμένων περί την εκκλησία και μεταφυσική δημοσιευθεισών επικρίσεων μου. Δέχτηκα το υλικό με σεβασμό και αγάπη που αρμόζει στα αγαθά κίνητρα των αποστολέων και το επισκόπισα με ενδιαφέρον, αλλά ομολογώ και με σκεπτικισμό αντιστρόφως ανάλογο της απουσίας σκεπτικισμού ή

Ιδεολογικός Στροβιλισμός και Απουσία Πυξίδας:

Ο εθνικισμός στην Ελλάδα της κρίσης βρίσκεται σε έξαρση, με άνοδο της φασιστικής ακροδεξιάς και του ολοκληρωτισμού και περιθωριοποίηση του ευρωπαϊσμού και φιλελευθερισμού. Εν μέσω χαοτικής κατάρρευσης παραδοσιακών αξιών και ιδεολογικής σύγχυσης, η συντηρητική (κεντροδεξιά) διανόηση αναζητεί επανορισμό της έννοιας του πατριωτισμού ως

Αντιποίηση Αρχής ή Έσχατη Προδοσία;

Διαβάζω ότι ασκήθηκαν διώξεις για αντιποίηση αρχής (άρθρο 175 του Ποινικού Κώδικα), με αφορμή τις γνωστές φασιστικές, ρατσιστικές επιθέσεις. Δεν ξέρω αν είμαι ο μόνος που πιστεύω πως αυτή η αντίδραση είναι εξόχως χλιαρή και αφόρητα αναντίστοιχη προς το προκείμενο έγκλημα.

Ανομία: Δημοκρατία στο Απόσπασμα

Στην Ελλάδα κάνουμε το λάθος να συγχέουμε τη δημοκρατία με την ελευθερία. Νομίζουμε πως δημοκρατία σημαίνει την (ή εξαντλείται στην) ελευθερία λόγου. Βεβαίως η δημοκρατία προϋποθέτει την ελευθερία του λόγου (καθώς και όλες τις άλλες ελευθερίες που κατοχυρώνει το σύνταγμα στο κεφάλαιο περί ατομικών δικαιωμάτων). Όμως δημοκρατία είναι πολύ περισσότερο. Είναι το πολίτευμα στο οποίο ο λαός

Μαζί τα ΦάγαΤε _ Γ. Μακράκη _ Βιβλιοπαρουσίαση _ 23.7.2012 _ Ηράκλειο

Η συγγραφή και η έκδοση ενός οποιουδήποτε βιβλίου είναι μέγα κατόρθωμα. Είναι προσήκον σε μια τέτοια περίσταση να λέει κανείς δυο κουβέντες για το δημιούργημα και για το δημιουργό. Αν οι δυο κουβέντες είναι ειλικρινείς και σωστές πιάνουν τόπο. Δυστυχώς το πρόβλημα είναι – το οποίο βρίσκεται και στην καρδιά του συγκεκριμένου βιβλίου – πως

Η μάχη των ιδεών και το περί τούτων έλλειμμα

Στις κάλπες κρίνονται πολιτικές και πολιτικοί, όμως στο αμώνι της ζωής καθημερινά και αδιάλειπτα συγκρούονται και σφυρηλατούνται ιδέες, που περισσότερο και πέρα από την όποια εκλογή προσώπων κρίνουν την προκοπή μας και τις συλλογικές μας προοπτικές.

Η μάχη του ευρώ: Ασφυκτικά διεθνή πλαίσια, διλήμματα και ψευδαισθήσεις

Καθώς δίδουμε την ύστατη μάχη του ευρώ σε τούτες τις εκλογές, είναι αναγκαίο να έχουμε σαφή θεώρηση όχι μόνο των πλεονεκτημάτων, αλλά και των κινδύνων που η συμμετοχή σε αυτό

Το μη χείρον (στην πολιτική δεν είναι πάντα) βέλτιστο

Λένε “το τέλειο είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του καλού”, ή πως “πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού”, ή ακόμη πως “το μη χείρον (είναι) βέλτιστο”. Σοφές καταρχήν ρήσεις, που υπογραμμίζουν πόσο αναγκαίοι είναι στη ζωή οι συμβιβασμοί, πόσο δε μάλλον στην πολιτική, οι οποίες ρήσεις όμως αμφιβάλλω αν στην παρούσα συγκυρία αρκούν για να προσφέρουν ένα πειστικό αφήγημα εξόδου από την κρίση.

Ανοιχτή Επιστολή Προς Όλους τους Μεταρρυθμιστές του Φιλελεύθερου Κέντρου – Έκκληση για Σύσταση Νέου Κόμματος Εξουσίας για την Εθνική Ανάταση με Μέτωπο Ευθύνης Ενάντια στο Λαϊκισμό

Αγαπητοί Συμπολίτες,

Είτε βρίσκεστε στο κέντρο, είτε είστε επώνυμοι φιλελεύθεροι μεταρρυθμιστές της ΝΔ ή του ΠΑΣΟΚ, ή πολιτευτές της ΔΡΑΣΗΣ, της ΔΗΣΥ, της Δημιουργίας Ξανά, είτε ανήκετε στην πλειοψηφία των σιωπηλών συνειδητοποιημένων, όσοι συμπίπτετε στη βασική διαπίστωση ότι αιτία της κακοδαιμονίας μας είναι το σαράκι του λαϊκισμού, που διαχρονικά οδήγησε στην υπερχρέωση και την απώλεια ανταγωνιστικότητας, εξ αιτίας του πελατειακού συστήματος, του κρατισμού και της πατρονίας την οποία εξέθρεψε, και που τώρα απειλεί ευθέως τη θέση της χώρας στην Ευρωπαϊκή οικογένεια:

Οι Τσαρλατάνοι του Ραγιαδισμού και το Ψέμα της Επαναδιαπραγμάτευσης

Η συζήτηση περί “επαναδιαπραγμάτευσης” ή “καταγγελίας” του μνημονίου είναι αποπροσανατολιστική αλλά και αναξιοπρεπής. Υποθέτει εσφαλμένα ότι το πρόβλημα είναι δήθεν εξωγενές, ήτοι η στάση και οι αξιώσεις των ξένων, από τις διαθέσεις και γενναιοδωρία των οποίων τάχα εξαρτάται η ευημερία μας.

Αποκρυπτογράφιση του Εκλογικού Μηνύματος

Ποιό είναι το πραγματικό μήνυμα που στέλνουν οι κάλπες; Τα μηνύματα είναι πολλά: