Δίκη Πίστεως – Λογικής Χρεία

Είναι δυσπερίγραπτος ο πόνος που βιώνει κανείς βλέποντας φανατικούς θρησκόληπτους στη Νίμροντ να καταστρέφουν υπερτρισχιλιετή μνημεία της ανθρωπότητας, τα οποία άνθεξαν τόσες χιλιετίες για να μας διηγούνται την ένδοξη ιστορία των προγόνων μας, όταν η ανθρωπότητα έκανε τα πρώτα της βήματα στη μεσοποταμία, στο λίκνο του παγκόσμιου πολιτισμού, όταν ο άνθρωπος τόλμησε να νεωτερίσει, να δημιουργήσει πόλεις, πολιτισμό, τέχνη, να ξεκινήσει τη θεαματική πορεία προς τα άστρα. 

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩ (O “ζουρλομανδύας” έσχατο ανάχωμα στο λαϊκισμό)

Την επομένη της άταχτης υποχώρης στο Βατερλώ της νέας κυβέρνησης στις Βρυξέλλες διαγράφονται οι παράμετροι της τελικής σύγκρουσης. Η άδοξη “μάχη” του μνημονίου τελείωσε. Αρχίζει ήδη η μάχη του ευρώ. Κρίθηκε πλέον ότι αδύνατη η απόκρουση του μεν χωρίς απεμπόληση του δε. Το ανιστόρητο ψέμα ενάντια στο μνημόνιο που σημάδεψε την προηγούμενη περίοδο μεταλλάσσεται ήδη ως χιονοστιβάδα στην μητέρα όλων των ψεμάτων, στο ψέμα ενάντια στο ίδιο το ευρώ. Τώρα που έγινε φανερό ότι δε γίνεται να έχουμε και την πίτα ολάκερη και το σκύλο χορτάτο τίθεται το ύστατο δίλημμα: αντιμνημόνιο με δραχμή, ή ευρώ με μνημόνιο. Τώρα θα κριθούν όλα. Όμως η μάχη του ευρώ, πέρα από τις όποιες προφανείς οικονομικές έχει και μια βαθύτερη παράμετρο υπαρξιακή για τη χώρα και τις προοπτικές της.

Ανασύνταξη των Μεταρρυθμιστών

Η 26^η Ιανουαρίου ξημέρωσε με μια νέα κυβέρνηση για τη χώρα μας, που συμβολίζει τη φυγή από την πραγματικότητα, την φυγή προς ένα ανεπίστρεπτο δήθεν καλύτερο (αλλά στην πραγματικότητα αφόρητα νοσηρό) χθες, την φυγή προς την φενάκη της αντιμεταρρύθμισης.

Οι μεταρρυθμιστές πρέπει τώρα να ανασυνταχτούν ώστε να δημιουργήσουν τις πολιτικές συνθήκες που θα φέρουν στην εξουσία εκείνο το προοδευτικό μεταρρυθμιστικό μέτωπο που εδώ και δεκαετίες έχει ανάγκη ο τόπος, ώστε να μπορέσουμε να οικοδομήσουμε με ρεαλισμό ένα καλύτερο αύριο.

Αντιλογίας Ανάγκη Επιτακτική

Ακούω ότι 70% του λαού τάσσεται στο πλευρό της νέας κυβέρνησης στην εθνική διαπραγμάτευση και σ΄ αυτό το κλίμα της ομόθυμης εθνικής διέγερσης ακόμη και οι ηγέτες της αντιπολίτευσης δηλώνουν ότι “συμπαρίστανται”. Δηλώνω ευθαρσώς ότι μένω απέναντι, ότι ανήκω στην συρρικνούμενη μειοψηφία (που για κάποιους γκεμπελίσκους του νέου οργουελιανού καθεστώτος των Αθηνών αυτό ισοδυναμεί με μειοδοσία) και ούτε συμπαρίσταμαι ούτε ενθουσιάζομαι για πάρα πολλούς λόγους, που συνοψίζονται στο εξής απλό: η διαπραγμάτευση είναι ψέμα. Πολύ χειρότερο από ψέμα, είναι λάθος, ολέθριο λάθος και το δεδομένο κόστος του περί της διαπραγμάτευσης θεατρινισμού που καλείται ήδη να πληρώσει ο λαός είναι ήδη πολλαπλάσιο και επαχθέστερο εδώ και σήμερα από το όποιο αβέβαιο όφελος που κάποιοι προσδοκούν παραλογιζόμενοι στο άδηλο μέλλον. Με άλλα λόγια η στρουθοκαμμηλική, δονκιχωτική “αντίσταση” του εθνολαϊκισμού στο μνημόνιο είναι επονειδίστως επαχθέστερη του ίδιου του μνημονίου.

Ελληνική Κρίση

Ελληνική κρίση χρέους 2010-σήμερα

Repository \ Greece \ Loan agreements and Memoranda of Understanding

Understanding the Greek Crisis

ESM Treaty

Η θρησκεία στο Ειδώλιο

Είναι λάθος με γενικεύσεις να ενοχοποιούμε τη μία ή την άλλη θρησκεία για την επίθεση στο Παρίσι. Όπως είναι λάθος να νομίζουμε ότι φταιν μόνο κάποιοι λίγοι φανατικοί (τους οποίους σπεύδουμε να ξεχωρίσουμε από τους λοιπούς ανεκτικούς πιστούς).

Δυστυχώς η θρησκεία ως έννοια (όχι κάποια επιμέρους θρησκεία), η ίδια η διανοητική φιλοσοφική ανοχή μας γενικότερα προς την μεταφυσική βρίσκονται σήμερα στο ειδώλιο. Διότι η υποταγή στη μεταφυσική, συσκοτίζει το νου και τον ορθό λόγο, ακυρώνει την επιστημονική σκέψη και την ουμανιστική προσέγγιση των ανθρώπινων πραγμάτων, και ανοίγει το δρόμο στην κερκόπορτα της απολυτότητας και άρα του φανατικού φονταμενταλισμού.

Το “κρίσιμο” και το “ουσιώδες” της επερχόμενης εκλογής (επιχειρηματικότητα ή χάος)

Στις επερχόμενες εκλογές (όπως σε κάθε εκλογές) οι πολίτες πέρα από το όποιο συγκεκριμένο ή συγκεχυμένο πρόγραμμα, αποφασίζουν τη γενική φιλοσοφία που θα διέπει τις μελλοντικές αποφάσεις. Το προκείμενο δίλημμα σίγουρα δεν είναι αν το μείγμα περιοριστικής οικονομικής πολιτικής που επέβαλαν στην Ελλάδα οι δανειστές ήταν βέλτιστο, ή αν για παράδειγμα θα ήταν προτιμότερη μια προσέγγιση παρόμοια με εκείνη που ακολουθήθηκε στις ΗΠΑ (με πιστωτική και δημοσιονομική επέκταση για στήριξη της ζήτησης). Αυτό είναι “ουσιώδες” βεβαίως, αλλά όχι “κρίσιμο” σε τούτες τις εκλογές. Το κεντρικό (φιλοσοφικό) δίλημμα τούτων των εκλογών μας καλεί να απαντήσουμε αν θα στηρίξουμε και προασπίσουμε την επιχειρηματικότητα ως κόρην οφλαλμού ή αν θα επιστρέψουμε στον κρατισμό. Όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα ή παρεμπίπτοντα.