Το μη χείρον (στην πολιτική δεν είναι πάντα) βέλτιστο

Λένε “το τέλειο είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του καλού”, ή πως “πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού”, ή ακόμη πως “το μη χείρον (είναι) βέλτιστο”. Σοφές καταρχήν ρήσεις, που υπογραμμίζουν πόσο αναγκαίοι είναι στη ζωή οι συμβιβασμοί, πόσο δε μάλλον στην πολιτική, οι οποίες ρήσεις όμως αμφιβάλλω αν στην παρούσα συγκυρία αρκούν για να προσφέρουν ένα πειστικό αφήγημα εξόδου από την κρίση.

Η αριστερά που ήταν ο μεγάλος θριαμβευτής των προηγούμενων εκλογών, έχοντας εισπράξει την ψήφο τιμωρίας, οδεύει ήδη μεταξεταστέα προς το Βατερλώ των επόμενων, έχοντας χαρίσει την ψήφο ανασφάλειας στους αντιπάλους της. Την ξεμυάλισε η έπαρση και αλαζονία των φουσκωμένων ποσοστών, την κυρίευσε υψοφοβία και προπάντως ευθυνοφοβία. Με λειψά φτερά έβαλε ρότα ίσια προς τον ήλιο, και το κερί ήδη έχει αρχίσει και λιώνει. Απέφυγε την ανάληψη κυβερνητικών ευθυνών όπως ο διάβολος το λιβάνι, οδηγώντας τη χώρα εκ νέου σε εκλογές. Υπό τον ίλιγγο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος έμεινε μεταξεταστέα - αμέλησε να διαβάσει το μήνυμα των εκλογών. Και το μήνυμα ήταν σαφές:

Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων θέλουν να μείνουν στην Ευρώπη και στο Ευρώ και είναι έτοιμοι να επωμισθούν τις ευθύνες που η αριστερά απεμπόλησε, και να υποστούν θυσίες, όσες απαιτούνται για τη διαφύλαξη των εθνικών κεκτημένων, ως ελάσσονος εγγύησης για μια μελλοντική επανεκκίνηση. Η προσέλκυση των προβολέων της δημοσιότητας στο μεσοδιάστημα από τις προηγούμενες εκλογές ανέδειξε την κενολογία και τις εσωτερικές αντιφάσεις, αποκάλυψε τη μεγάλη γύμνια πίσω από τα μεγάλα λόγια, με τα οποία οι ανεύθυνοι και αδίστακτοι εκπρόσωποι του χυδαιότερου λαϊκισμού που έχει αντικρύσει ο τόπος τις τελευταίες δεκαετίες έδωσαν το σύνθημα για στροφή όπισθεν ολοταχώς καταδεικνύοντας σε όλους πως η ξεμυαλισμένη, μαξιμαλιστική, ανεύθυνη ψευδο-αριστερά της λαϊκίστικης σπέκουλας αποτελεί ουσιώδη και παρούσα απειλή έναντι της θεμελιώδους εθνικής στρατηγικής για παραμονή στην Ευρώπη.

Έτσι ο ψευδοαριστερός λαοπλάνος ηγετίσκος (που είδε τον εαυτό του με απίστευτη οίηση - σε σημείο γελοιότητας - ως μετενσάρκωση του Τσε) πέτυχε με την ανόητη μικρομεγαλίστικη ρητορία του και προφανή ολική άγνοια της διεθνούς πραγματικότητας να οδηγήσει σε νέα πόλωση και χάρισε στον άλλο λαοπλάνο της αντίπερα πολυκατοικίας την φτηνή όσο και ανέλπιστη εξ αντιδιαστολής αναβάπτιση ως υπεύθυνου τάχα εγγυητή της σταθερότητας και της ευρωπαϊκής μας στρατηγικής. Και έρχεται τώρα, με ευθύνη και σφραγίδα της αριστεράς, ο πρωθιερέας του γαλάζιου λαϊκισμού, ο υπονομευτής της εθνικής προσπάθειας της προηγούμενης διετίας που αρνήθηκε κυβέρνηση συνεργασίας το καλοκαίρι του ‘11, ο αντιμνημονιακός φιλομνημονιακός, ο αντιπολιτευόμενος συμπολιτευόμενος, ο διαρκώς επισπεύδων εκλογές με εκβιαστικά διλήμματα, ο οπορτουνιστής που πάει όπου φυσά ο άνεμος, που έφερε στις τελευταίες εκλογές τη μεγάλη κυβερνητική παράταξη στα μέτρα του προσφιλούς του μικρομάγαζου διαμαρτυρίας, να εμφανίζεται με οβιδιακή μεταμόρφωση και με στήριξη από νεόκοπους πλην αβέβαιους συμμάχους  εντός και εκτός συνόρων (από κείνους τους συμμάχους που γεννά η ανάγκη κι όχι βεβαίως η προς αυτόν εκτίμηση) και αυτοπροβάλλεται χωρίς αιδώ ως ο νέος τάχα υπεύθυνος εθνοσωτήρας.

Όμως ακόμη και οι προπαγανδιστές της Συγγρού κατανοούν πως τέτοιες οβιδιακές μεταμορφώσεις δεν πείθουν κανέναν, και έτσι δεν ελπίζουν κι ούτε κάνουν τον κόπο να επιδιώξουν να εμπνεύσουν το λαό με όραμα και πίστη, αλλά αρκούνται να θέτουν διλήμματα εκβιαστικά αλλά αλίμονο υπαρκτά. Και πιστεύουν βάσιμα πως με τον ωμό αυτό εκβιασμό χάρη στην ανασφάλεια και το φόβο που εμπνέει ο Χουντίνι της αντίπερα κόκκινης μαγικής αυλής, ο λαός θα κάμει την ανάγκη φιλοτιμία, θα σφίξει τα δόντια, θα κλείσει τη μύτη και με βαριά καρδιά θα δώσει την ψήφο του πάλι σε κείνους που είχε ορκιστεί ποτέ να μην ξανασταυρώσει.

Ο λαός που διστακτικά με ξυνισμένα μούτρα προσέρχεται με πειθαναγκασμούς στην ΝΔ για να αποσοβήσει τον αντίπερα κίνδυνο, επανέρχεται στο ξεφτισμένο γαλάζιο μαντρί ταπεινωμένος, με το κεφάλι σκυφτό, στανικώς, χωρίς όραμα και ορμή, χωρίς πίστη και πάθος, με ανεκπλήρωτη τη δίψα για τιμωρία και των γαλάζιων ενόχων, ανεχόμενος μάλλον παρά εμπνεόμενος, έχοντας συμβιβαστεί απλά και μόνο επειδή οι γαλάζιοι ένοχοι κρίνονται λιγότερο επικίνδυνοι από τους κόκκινους και επειδή δεν διακρίνεται άλλη εναλλακτική, δεδομένου του εκλογικού νόμου, και τούτο διότι ήδη πριν τις προηγούμενες εκλογές το φιλελεύθερο κέντρο (ΔΗΣΥ, ΔΡΑΣΗ, ΔΗΞΑ) αυτοακυρώθηκε εν μέσω αδιέξοδων προσωπικών στρατηγικών, όρων και προϋποθέσεων, με αποτέλεσμα να έχουν ναυαγήσει τα σχέδια για δημιουργία νέου κόμματος εξουσίας του φιλελεύθερου μεταρρυθμιστικού κέντρου με ευθύνη των μεταρρυθμιστών που δεν τόλμησαν και που φάνηκαν λίγοι έναντι των περιστάσεων. Ο λαός στερήθηκε τη γνήσια εναλλακτική λύση ελπίδας. Οι εκπρόσωποι του του στέρησαν το δικαίωμα στην ελπίδα και τον άφησαν μόνο και έρημο να πορεύεται με αποκλειστικό οδηγό το φόβο και την ανασφάλεια. Ο φόβος για τον κόκκινο λύκο σπρώχνει τα δυστυχή πρόβατα πίσω στην απεχθή γαλάζια στάνη.

Ο λαός έτσι με την ψήφο ανασφάλειας των προσεχών εκλογών υποτάσσεται στη λογική της ρήσης, “το μη χείρον, βέλτιστο”. Όμως ως πότε ως λαός θα πορευόμαστε με οδηγό το μη χείρον; Πότε θα αναζητήσουμε και θα αναδείξουμε επιτέλους το αληθινά βέλτιστο; Ως πότε θα αναβάλλουμε τις τομές, θα μεταθέτουμε τις μεταρρυθμίσεις, θα ακυρώνουμε το όνειρο; Ως πότε θα πηγαίνουμε από συμβιβασμό σε συμβιβασμό, και πότε θα ακούσουμε τη συνείδηση μας που διψά για αρχές, για ήθος, για εθνική ανάταξη χωρίς άλλους συμβιβασμούς, με νέες δυνάμεις, με μέτρο, λογική, ειλικρίνεια, σταθερότητα, ορθοφροσύνη;

Είναι τόσες και τέτοιες οι φιλελεύθερες προοδευτικές ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται να γίνουν στη χώρα την προσεχή δεκαετία, και τόση η στοχοπροσύλωση, η επιμονή και η υπομονή, η ομόνοια και εγκαρτέρηση που οι περιστάσεις απαιτούν, ώστε το όποιο εγχείρημα μπορεί να πετύχει μονάχα με μια γνήσια ευρεία μεταρρυθμιστική λαϊκή εντολή κινηματικών διαστάσεων που θα περιβάλει με γνήσιο όραμα και ελπίδα, με αυθεντική στόχευση και ενθουσιώδη υποστήριξη ένα νέο πολιτικό φορέα υπό νέα οραματική, υπεύθυνη και αξιόπιστη ηγεσία, η οποία ηγεσία θα είναι σε θέση να κάμει μια βαθειά τομή με το παρελθόν, ώστε να εμπνεύσει μια νικηφόρα έφοδο προς το μέλλον εγείροντας τείχος απροσπέλαστο απέναντι στο λαϊκισμό. Τουναντίον, νέοι κάλπικοι συμβιβασμοί με την τέχνη του εφικτού, με συγκυριακές ή ανίερες συμμαχίες των άκρων, με ανακύκλωση φθαρμένων φορέων και προσώπων που υπήρξαν θεράποντες και πρωθιερείς του λαϊκισμού, που είναι γι’ αυτό οριστικά αφερέγγυοι και ανίκανοι να συνεγείρουν και να εμπνεύσουν ως σημαιοφόροι της υπευθυνότητας, τελικά απλώς θα οδηγήσουν όχι σε εθνική ανάταξη αλλά σε παρέλκυση της φθοράς και της ήττας. Και τότε βεβαίως θα διαπιστώσουν όσοι ξεγελούν πρόσκαιρα και πάλι τη συνείδηση τους σήμερα στο όνομα του δήθεν ρεαλισμού, πως καμιά φορά στην πολιτική το μη χείρον δεν είναι βέλτιστο αλλά χείριστο! 

Ανοιχτή Επιστολή Προς Όλους τους Μεταρρυθμιστές του Φιλελεύθερου Κέντρου – Έκκληση για Σύσταση Νέου Κόμματος Εξουσίας για την Εθνική Ανάταση με Μέτωπο Ευθύνης Ενάντια στο Λαϊκισμό

Αγαπητοί Συμπολίτες,

Είτε βρίσκεστε στο κέντρο, είτε είστε επώνυμοι φιλελεύθεροι μεταρρυθμιστές της ΝΔ ή του ΠΑΣΟΚ, ή πολιτευτές της ΔΡΑΣΗΣ, της ΔΗΣΥ, της Δημιουργίας Ξανά, είτε ανήκετε στην πλειοψηφία των σιωπηλών συνειδητοποιημένων, όσοι συμπίπτεται στη βασική διαπίστωση ότι αιτία της κακοδαιμονίας μας είναι το σαράκι του λαϊκισμού, που διαχρονικά οδήγησε στην υπερχρέωση και την απώλεια ανταγωνιστικότητας, εξ αιτίας του πελατειακού συστήματος, του κρατισμού και της πατρονίας την οποία εξέθρεψε, και που τώρα απειλεί ευθέως τη θέση της χώρας στην Ευρωπαϊκή οικογένεια:

Μαζί με πολλούς άλλους ανώνυμους και επώνυμους πιστεύω κι εγώ στην ανάγκη δημιουργίας νέου κόμματος εξουσίας με ανασύνταξη του φιλελεύθερου κέντρου και ενώνω δια της παρούσης τη φωνή μου σε έκκληση επείγουσας συνεννόησης πριν είναι αργά.

Έγινε η πρόταση για κάποιας μορφής ανασύνταξη γύρω από τη ΝΔ, η οποία φαίνεται έχει πέσει στο κενό. Φρονώ πως η αναγκαία ανασύνταξη των πολιτικών δυνάμεων δεν μπορεί να γίνει με όχημα τη ΝΔ.Η ΝΔ έχει απαξιωθεί, και φέρει αντικειμενικές ευθύνες για την άσκηση λαϊκίστικων πολιτικών που οδήγησαν στην κρίση. Στην πορεία παρεκτράπηκε σε κακέκτυπο του ΠΑΣΟΚ, σε λαϊκίστικο κόμμα νομής της εξουσίας, του κρατισμού και των πελατειακών σχέσεων. Ίσως η ευθύνη δεν είναι ίση. Όμως στο μυαλό των συμπολιτών μας αυτό δεν έχει σημασία. Άνθρωποι που έχουν χάσει το παν, δεν μπορούν να σκεφτούν ορθολογικά, ή να κάνουν λεπτεπίλεπτες ποσοστώσεις στην απόδοση ευθυνών. Έχουν υπαρξιακή ανάγκη να μαυρίσουν, να τιμωρήσουν συλλήβδην, αλλά και ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη να εμπνευστούν από κάτι νέο, γνήσιο, αυθεντικό.

Είναι άδικο και ανάλγητο με διλήμματα και απειλές να επιχειρείται στανικώς η υφαρπαγή της ψήφου των πολιτών υπό το φόβο του χάους επισείοντας τον κίνδυνο της “αυτοτιμωρίας”. Η χειραφέτηση των πολιτών από ΝΔ / ΠΑΣΟΚ δεν είναι συγκυριακή. Έχει πιο μόνιμα χαρακτηριστικά. Οι πολίτες αισθάνονται προδωμένοι, πικραμένοι. Είμαστε σε τέλος εποχής. Υπό τις παρούσες συνθήκες ο λαός έχει ψυχολογική ανάγκη μιας θετικής διεξόδου, μιας φυγής προς τα εμπρός. Ο λαός κατέρχεται στις εκλογές ως τιμωρός του χθες αλλά και ως δημιουργός του αύριο. Οι πολίτες λαχταρούν να ψηφίσουν κάτι καινούργιο, θετικό, αξιόπιστο, να κάνουν τη ρήξη με το ένοχο παρελθόν. Δεν θέλουν να κύψουν πάλι την κεφαλή και να επιστρέψουν ταπεινωμένοι στα παλιά μαντριά. Βαρέθηκαν να ψηφίζουν το μη χείρον. Λαχταρούν να ψηφίσουν το βέλτιστο. Θέλουν επιτέλους να ξαναελπίσουν, να ξαναπιστέψουν, να επανεύρουν την ηθική αξία της πολιτικής δράσης.

Οι τεράστιες μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη ο τόπος την προσεχή δεκαετία απαιτούν ευρύτατο συμπαγές, αρραγές μεταρρυθμιστικό μέτωπο. Απαιτούν πίστη, έμπνευση. Γνήσια έμπνευση, και πάθος που κάνει τα μεγάλα προβλήματα να μοιάζουν μικρά και τους μικρούς να νιώθουν μεγάλοι. Τέτοια έμπνευση δεν μπορούν να προσφέρουν φθαρμένα πρόσωπα (προπαντός πρόσωπα μιασμένα από το μικρόβιο του λαϊκισμού) ούτε φθαρμένα ή απαξιωμένα κόμματα. Η μακρά ιστορία της ΝΔ, το ανάστημα του ιδρυτή, η παλαιότερη ιστορική προσφορά και τα παλιά επιτεύγματα, ή η σωρευμένη εμπειρία δεν αρκούν πια ούτε είναι εχέγγυα για το μέλλον, τουναντίον απλώς υπογραμμίζουν τη γύμνια του παρόντος. Εδώ απαιτείται υπέρβαση και φυγή προς τα εμπρός. Ένα κόμμα που έχει τσακιστεί πολιτικά, που έχει απαξιωθεί και μισηθεί από τους πολίτες και που έχει χάσει το 50% της δύναμης του δεν μπορεί να αποτελέσει αξιόπιστο πώλο εθνικής ανάταξης. Το 2012 δεν είναι 1990. Αντιθέτως, είμαστε σε ιστορική μετάβαση που θυμίζει 1910/11, 1952/6, 1974/75.

Οι φιλελεύθεροι μεταρρυθμιστές πήραν σχεδόν 7%. Πολλοί άλλοι θα τους είχαν ψηφίσει αλλά φοβήθηκαν τη χαμένη ψήφο, λόγω της διάσπασης. Άλλους τους απώθησε το γεγονός της διάσπασης καθαυτό. Άλλοι πάλι πίστεψαν στους λίγους καλούς εναπομείναντες πολιτικούς σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, και παρά τις επιφυλάξεις για τους λοιπούς λαϊκιστές και για τα κόμματα αυτά συνολικά, έδωσαν την ψήφο με μισή καρδιά. Παράλληλα οι δεξιοί (ακραιφνώς συντηρητικοί) που έφυγαν με φανατισμό σε νέα λημέρια δεν πρόκειτα (αλλά και δε χρειάζεται) να επιστρέψουν, ενώ και οι αριστεροί που έφυγαν από το ΠΑΣΟΚ ομοίως δεν πρόκειται εύκολα να επιστρέψουν, προπαντός που το ΠΑΣΟΚ δεν έχει πια καμιά παράσταση νίκης και το κυριότερο καμιά παράσταση ανάταξης. Όμως όλοι οι κεντρώοι, όλοι οι φιλελεύθεροι, όλοι οι μεταρρυθμιστές, που είτε βρίσκονται σε ΔΡΑΣΗ, ΔΗΣΥ, ΔΞ, είτε έχουν παραμείνει σε ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ έχουν τώρα την ευκαιρία να συστήσουν νέο ενιαίο και ισχυρό φορέα, τον φορέα του Φιλελεύθερου Κέντρου, που μπορεί να συγκεντρώσει τους αξιώτερους και να διεκδικήσει επάξια την εξουσία.

Αυτός ο φορέας θα είναι η πραγματική, θετική απάντηση στο πολιτικό διακύβευμα της χώρας. Θα είναι αμέτοχος παρελθουσών ευθυνών. Θα αφήσει το λαϊκισμό απέξω, πίσω και απέναντι. Θα μπορεί να εισπράξει όχι μόνο την ψήφο τιμωρίας, αλλά και την ψήφο ελπίδας και δημιουργίας. Την κεντρώα, φιλελεύθερη ψήφο για την ρεαλιστική αντιμετώπιση της κρίσης, για τη διασφάλιση του ευρωπαϊκού μας προσανατολισμού, για την αποκατάσταση της εθνικής αξιοπρέπειας στα έργα, όχι στα λόγια. Για την ηθική και πνευματική ανάταξη του λαού μας. Για την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας. Για την τόνωση της εξωστρέφειας. Για το άνοιγμα το αγορών. Για τη μεγάλη φορολογική μεταρρύθμιση. Για τις φιλελεύθερες προοδευτικές συνταγματικές μεταρρυθμίσεις. Για την ουσιαστική και ανθρώπινη ριζοσπαστική πλην ρεαλιστική αντιμετώπιση του μεταναστευτικού σε πλαίσιο διεθνούς συνεργασίας. Για το γύρισμα της σελίδας.

Ο τόπος χρειάζεται αυτή τη στιγμή ένα αναγεννησιακών διαστάσεων πολιτικό γεγονός για να λυθεί το πολιτικό πρόβλημα εκπροσώπησης, νομιμοποίησης και διακυβέρνησης. Πάρτε πρωτοβουλίες. Συντονιστείτε. Βρείτε έναν άξιο ευπατρίδη. Κατά την ταπεινή μου άποψη ο Αλέκος Παπαδόπουλος θα ήταν ο καταλληλότερος, όμως δε μιλάμε για διορισμό, αλλά για δημοκρατική εκλογή, κατόπιν σύστασης του νέου κόμματος. Μιλήστε και καλέστε όχι μόνο τους νεώτερους αλλά και τους παλαιότερους. Χρυσές εφεδρίες (Παπαδόπουλους, Σιμήτης, Στεφανόπουλος, Μητσοτάκης) θα απαντήσουν σε ένα τέτοιο κάλεσμα. Συστήσετε νέο κόμμα, αναδείξτε ηγεσία, κάντε συνέδρειο. Ο λαός θα ακολουθήσει με ενθουσιασμό, με πάθος αυθεντικό. Αν σε μια συντονισμένη κίνηση όλοι οι μεταρρυθμιστές του ΠΑΣΟΚ (Διαμαντοπούλου, Λοβέρδος, Ραγκούσης, Μόσιαλος, κλπ) και όλοι οι μεταρρυθμιστές της ΝΔ (Χατζηδάκης, Ελ. Παπαδημητρίου, Κυριάκος Μητσοτάκης, Στυλιανίδης, Σπηλιωτόπουλος, Βαρβιτσιώτης, Δούκας κλπ) κάμετε την μεγάλη υπέρβαση και αποχωρήσετε από τα κόμματα σας με κοινή δήλωση σύστασης νέου κόμματος που να συνυπογράφουν οι Μάνος, Μπακογιάνη, Τζήμερος, Αλ. Παπαδόπουλος, Σιμήτης, Κωστής Στεφανόπουλος, Κων. Μητσοτάκης), τότε αυτό το γεγονός θα αποτελέσει τον πολιτικό σεισμό που έχει ανάγκη ο τόπος, διότι αυτομάτως θα επιφέρει τις εξής άμεσες συνέπειες:

• Ακαριαία ακύρωση παράστασης νίκης της Ν.Δ. (μείον 5% της παρούσης δύναμης τουλάχιστο, σε πρώτη φάση)
• Ακύρωση της όποιας φρούδας ελπίδας επιβίωσης του ΠΑΣΟΚ (επίσης μείον 5% της παρούσης δυνάμεως τουλάχιστο)
• Δημιουργία αξιόπιστου πολιτικού πώλου έλξης όλων των υπεύθυνα σκεπτόμενων συμπολιτών που θέλουν και να τιμωρήσουν το χθες αλλά και να διασφαλίσουν την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας
• Με το καλημέρα το νέο κόμμα θα έχει άμεση παράσταση νίκης, και λόγω των άνω αλλά και λόγω της στρατηγικής τοποθέτησης του κόμματος στο κέντρο θα τραβήξει ψήφους και από όλα τα άλλα μικρότερα κόμματα της αριστεράς και της δεξιάς (ψήφος διαμαρτυρίας)

Ρεαλιστικός στόχος στις επόμενες εκλογές θα είναι το 25% τουλάχιστο και η πρωτιά (7% των φιλελευθέρων, 5% από ΝΔ, 5% από ΠΑΣΟΚ, 3% από άλλους, καθώς και 5% από πολίτες που τώρα είχαν απόσχει). Αυτό σημαίνει πως εύκολα θα μπορεί να συγκεντρώσει 120-130 έδρες στην επόμενη βουλή, και να ελπίζει σε στήριξη από τα απομεινάρια της ΝΔ / ΠΑΣΟΚ για το σχηματισμό συμπαγούς πλειοψηφίας που θα βγάλει την τετραετία.

Το παράθυρο ευκαιρίας για μια τέτοια κίνηση είναι τώρα. Ρώτησε τον εαυτό σου. Σε τούτη τη συγκυρία, στη θέση σου, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ή ο Κων/νος Καραμανλής (ο πρεσβύτερος) τί θα έκαναν; Όταν εκείνοι βρέθηκαν σε παρόμοιες περιστάσεις, όταν η πατρίδα κινδύνευε αυτοί κινήθηκαν, πήραν πρωτοβουλίες. Έκαμαν κάθε φορά την αναγκαία τολμηρή ανατροπή, με όραμα, ριζοσπαστισμό αλλά και σύνεση. 

Ανάλογα με τις πρωτοβουλίες που θα πάρει ή που δεν θα πάρει ο πολιτικός κόσμος του κέντρου, των αστικών, φιλοευρωπαϊκών κομμάτων, παίζουν τα ακόλουθα σενάρια:

1. Πολυδιάσπαση, κατακερματισμός, ακυβερνησία, συχνές εκλογές, απαξίωση πολιτικού συστήματος (θα οδηγηθούμε σε περιπέτειες και εκτροπή)
2. Αποτυχημένη απόπειρα ενίσχυσης της ΝΔ (δεν έχει τις προϋποθέσεις αναγέννησης) - αυτό είναι μικρή απόχρωση του σεναρίου (i), αλλά που δυστυχώς θα φθείρει εφεδρίες.
3. Ενίσχυση των ανεύθυνων και επικίνδυνων άκρων – αφανισμός του κέντρου (αυτό θα συμβεί αν μπούμε σε περιπέτειες – κατάληξη μπορεί να είναι εμφύλιος)
4. Υπό τον όρο της άνω πρωτοβουλίας, δημιουργία ισχυρού (ηγεμονικού) κέντρου που θα κυβερνήσει σταθερά για τα επόμενα 10 χρόνια.

Σε κάθε περίπτωση ο δικομματισμός έχει προς το παρόν πεθάνει. Λόγω της κατάρρευσης των παλιών κομμάτων και της ενίσχυσης των ακραίων στοιχείων, η ανασύνταξη του κέντρου θα σημαίνει πως για πολλά χρόνια δεν θα υπάρχει αξιόπιστη εναλλακτική κυβερνητική πρόταση, πέραν του Φιλελεύθερου Κέντρου, ούτε από την άκρα αριστερά, ούτε από την άκρα δεξιά. Μετά πάροδο αρκετών ετών θα επανέλθουμε πιθανώς σε συνθήκες ομαλότητας, και πιστεύω θα αποκατασταθεί ένα πιο σταθερό και υγιές δικομματικό πλαίσιο σε νέες βάσεις, καθώς τελικά θα αναπτυχθεί ένα αντίπαλο δέος, το πιθανότερο από αριστερά. Όμως για πολλές δεκαετίες το Φιλελεύθερο Κέντρο θα πρωταγωνιστήσει και θα καθορίσει τις εξελίξεις.

Υπάρχει μια ιστορική ευκαιρία για να γίνει αυτό. Όμως τέτοιες ευκαιρίες δεν παρουσιάζονται τόσο συχνά. Και γρήγορα προσπερνούν και χάνονται οριστικά αν δεν τις αξιοποιήσει κάποιος. Ο φοβικός συντηρητισμός δεν έλυσε ποτέ προβλήματα. Ο τόπος έκανε άλματα μόνο όταν βρέθηκαν συνετοί ριζοσπάστες, που σήκωσαν τις ευθύνες στην πλάτη τους και τράβηξαν όλους τους άλλους μπροστά. Οι προσωπικές πρωτοβουλίες θα κάμουν όλη τη διαφορά. Οι ιστορικές συνθήκες είναι ώριμες.

Η ώρα είναι τώρα. Τολμήστε!

Παναγιώτης

Οι Τσαρλατάνοι του Ραγιαδισμού και το Ψέμα της Επαναδιαπραγμάτευσης

Η συζήτηση περί “επαναδιαπραγμάτευσης” ή “καταγγελίας” του μνημονίου είναι αποπροσανατολιστική αλλά και αναξιοπρεπής. Υποθέτει εσφαλμένα ότι το πρόβλημα είναι δήθεν εξωγενές, ήτοι η στάση και οι αξιώσεις των ξένων, από τις διαθέσεις και γενναιοδωρία των οποίων τάχα εξαρτάται η ευημερία μας. Δεν αναδεικνύει την ενδογενή διάσταση του προβλήματος και δεν εστιάζει στην ουσία του, στην έλλειψη ανταγωνιστικότητας και την υπερχρέωση.

Έχει εντούτοις αυτός ο εσκεμμένος αποπροσανατολισμός την εξήγηση του: Δειλοί εγχώριοι πολιτικοί, οι παρατάξεις των οποίων έφεραν την ιστορική ευθύνη της υπερχρέωσης και της απώλειας ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας τις τελευταίες δεκαετίες, οι οποίοι λαϊκίζοντας υφάρπαξαν στις προηγούμενες εκλογές την ψήφο του λαού τάζοντας ψευδώς πως “λεφτά υπάρχουν”, όταν έφτασε ο κόμπος στο χτένι και αναγκάστηκαν να εφαρμόσουν μια περιοριστική πολιτική, που ήταν μεν ενδεδειγμένη αλλά αντίθετη από αυτή που ανέξοδα είχαν υποσχεθεί, κρύφτηκαν από δειλία και καιροσκοπισμό με την ουρά στα σκέλια πίσω από τους ξένους και πίσω από το μνημόνιο. Έφεραν την τρόικα στη χώρα για να έχουν κάποιον άλλο να κατηγορούν. Να δείχνουν το δάχτυλο αλλού, μακριά από τον εαυτό τους. Εφάρμοσαν λοιπόν αυτοί οι θρασύδειλοι ηγέτες της ήττας και παρακμής μια πολιτική (του μνημονίου) χωρίς ποτέ να έχουν το σθένος να την υπερασπιστούν ευθέως, χωρίς να την αποφασίσουν αυτεξούσια, χωρίς ετεροκαθορισμούς ή πιέσεις, και βεβαίως χωρίς να δείχνουν ότι την πιστεύουν, υποστηρίζοντας πως είχε επιβληθεί τάχα στη χώρα από τους κακούς ξένους και από το κακό ΔΝΤ, μοιρολατρικά λέγοντας πως “δεν είναι κλίματος ΠΑΣΟΚ”, προφανώς υποτιμώντας τους κινδύνους της “κλιματικής αλλαγής” στην πολιτική.

Σε καμία φάση της κρίσης δεν βρέθηκε έστω ένας περήφανος Έλλην πολιτικός με αχαμνά και υψηλό φρόνημα, που να πάρει την ευθύνη πάνω του και να πει πως θα εφαρμόσουμε περιοριστική πολιτική, όχι διότι κάποιοι άλλοι μας το επιβάλλουν, μα διότι εμείς αυτεξούσια την επιλέγουμε επειδή αυτή είναι η σωστή πολιτική που έχει ανάγκη ο τόπος και απαντά στα προκείμενα προβλήματα. Αντιθέτως η ευθυνόφοβη και ποταπή ηγεσία μας διαρκώς επεδίωκε, και επιδιώκει να κρύβεται πίσω από τους “κακούς” ξένους. Και ήρθε και ο ολίγιστος (για να δανειστώ τον αγαπημένο χαρακτηρισμό του Γιανναρά) της γαλάζιας πτέρυγας του λαϊκισμού να παίξει και ο ίδιος καιροσκοπικά το αντιμνημονιακό παιχνίδι, στο όνομα τάχα Κευνσιανών διδαχών, μιλώντας για “επαναδιαπραγμάτευση”, μετατοπίζοντας πάλι το πεδίο της συζήτησης από εμάς εδώ, στους άλλους εκεί. Πήρε και το μπαλάκι ο Βενιζέλος και αποπειράθηκε κι αυτός, για να μη φανεί πως υστερεί, τη δική του επαναδιαπραγμάτευση που κατέληξε στο γνωστό φιάσκο του παρελθόντος Σεπτεμβρίου.

Θα περίμενε κανείς από ηγέτες με ελάχιστο ίχνος αξιοπρέπειας είτε να εφαρμόσουν μια πολιτική επειδή είναι ορθή και την πιστεύουν, χωρίς ετεροκαθορισμούς και πιέσεις και έχουν το θάρρος να την εξηγήσουν και να την υπερασπιστούν, ή να μην την εφαρμόσουν καθόλου ανεξάρτητα από εξωτερικές πιέσεις, εν ανάγκη παραιτούμενοι σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Όμως έχοντας κρυφτεί όλοι ετούτοι πίσω από την καραμέλα της επαναδιαπραγμάτευσης και πίσω από τους ξένους, έχασαν τον έλεγχο της πολιτικής ατζέντας, όπου αντί το θέμα της συζήτησης να είναι τί είναι ορθό και οφέλιμο για τον τόπο, η συζήτηση τώρα είναι ποιός θα είναι ο καλύτερος διαπραγματευτής για να αντισταθεί τάχα στους κακούς ξένους που θεν το κακό μας, η δε πολιτική καθαυτή έχει μείνει χωρίς υπερασπιστές θεωρούμενη a priori εσφαλμένη. Διότι και οι φιλομνημονιακές δυνάμεις τί μας λεν; Κακό το μνημόνιο, αλλά η μη υποταγή στη Μέρκελ θα έχει χειρότερες συνέπειες! Μα αν είναι έτσι, τότε ποιός αξιοπρεπής Έλληνας θα υποταχθεί σε ένα ξένο δυνάστη για να υπηρετήσει μια κακή πολιτική, και γιατί να μην ψηφίσουν όλοι αντιμνημονιακά;

Από πρόβλημα ουσιαστικής πολιτικής, εκφυλίσαμε τη συζήτηση σε πρόβλημα τάχα διπλωματίας και τσαμπουκά. Αναγάγαμε ένα ζήτημα αναγαίας εσωτερικής προσαρμογής σε ζήτημα νομιζόμενης εξωτερικής αντίστασης. Παπανδρέου και Σαμαράς ανακάλυψαν ήδη πως όποιος παίζει με τη φωτιά του λαϊκισμού καίγεται. Γιατί να που υπάρχει πάντα κάποιος μεγαλύτερος ψεύτης από τον προηγούμενο, που μπορεί ανεύθυνα να πλειοδοτεί στις πλάτες του δοκιμαζόμενου λαού, και που μπορεί να ισχυρίζεται πως αυτός θα κάμει σκληρότερη “διαπραγμάτευση” ή ακόμη καλύτερα, “καταγγελία” ολότελα. Το ψέμα περί την ύπαρξη χρημάτων, διαδέχεται το ψέμα περί την διαπραγματευτική δεινότητα του ενός ή του άλλου ανεύθυνου νεανία της πολιτικής μας αρρένας.

Αλλά έτσι πάλι ως λαός, με ευθύνη της ανερμάτιστης ηγεσίας μας, εμμένουμε στη νοοτροπία του ραγιά. Διότι μόνο ο ραγιάς δεν έχει ο ίδιος ακέραιη ευθύνη για τη δική του μοίρα την οποία πάντα καθορίζουν υποτίθεται άλλοι, οι αφέντες, απέναντι στους οποίους ο ραγιάς κάνει μόνιμη αντίσταση, ακριβώς όπως ο Δον Κιχώτης τα έβαζε με τους ανεμόμυλους προς ικανοποίηση της φαντασιοπληξίας του. Αυτός ο νεοελληνικός φαντασιόπληκτος ραγιαδισμός της μετάθεσης ευθυνών και της δαιμονοποίησης των ξένων είναι άλλωστε πίσω από τη νοοτροπία του τυπικού νεοέλληνα παρακμιακού καταληψία της πεντάρας, που αντί να ανοίγει ένα βιβλίο να ξεστραβωθεί και να γίνει αυτεξούσια και αυτοδύναμα χρήσιμος στον τόπο του, κάνει κατάληψη με φτηνές προφάσεις και αστεία αιτήματα, γιατί φταίνε τάχα πάντα οι άλλοι που αυτός είναι ανεπρόκοπος, όχι ο ίδιος και η τεμπελιά του. Μα είναι μετά τυχαίο που αυτός ο ξεβράκωτος καταληψίας της πεντάρας, του ετεροκαθορισμού, και του ραγιαδισμού ανελίσσεται τελικά στην ηγεσία κόμματος, που χτυπά την πόρτα της εξουσίας;

Αντίθετα ο πραγματικά ελεύθερος άνθρωπος, αυτός που δεν έχει απλώς αντισταθεί στον αφέντη αλλά που έχει αποτινάξει το ραγιά από τα ενδόμυχα της ψυχής του, πορεύεται πάντα με αυτοπεποίθηση με γνώμονα την αλησμόνητη ρήση του Καζαντζάκη: «Τρομάζεις όταν, ύστερα από πικρές δοκιμασίες, καταλάβεις πως μέσα μας υπάρχει μια δύναμη που μπορεί να ξεπεράσει τη δύναμη του ανθρώπου. Τρομάζεις, γιατί από τη στιγμή που θα καταλάβεις πως υπάρχει η δύναμη αυτή, δεν μπορείς πια να βρεις δικαιολογίες για τις ασήμαντες ή άναντρες πράξεις σου, για τη ζωή σου τη χαμένη, ρίχνοντας το φταίξιμο στους άλλους. Ξέρεις πια πως εσύ, όχι η τύχη, όχι η μοίρα, μήτε οι άνθρωποι γύρα σου, εσύ μονάχα έχεις, ό,τι κι αν κάμεις, ό,τι κι αν γίνεις, ακέραιη την ευθύνη». (Ν. Καζανζάκης). Αν κάτι λείπει σήμερα από τον πολιτικό διάλογο στη χώρα μας είναι ο ηρωισμός της ατομικής ευθύνης. Έτσι και στην πολιτική δεν ερχόμαστε σε άμεση αντιμετώπιση με το πρόβλημα καθαυτό, μετωπικά, ως ελεύθεροι και άρα υπεύθυνοι άνθρωποι, αλλά όπως κάθε ραγιάς ασχολούμαστε με τη μεσιτεία γύρω από το πρόβλημα μεταθέτοντας την ευθύνη στον μεσάζοντα, που βρίσκεται ανάμεσα σε μας και το πρόβλημα (τους ξένους, στους οποίους έχουμε εκχωρήσει το ρόλο του πάτρονα).

Όμως το θέμα τελικώς δεν είναι τί λέει η Μέρκελ, ή η Λαγκάρντ. Το θέμα είναι πώς απαντά κανείς επί της ουσίας στην έλλειψη ανταγωνιστικότητας, και στην υπερχρέωση. Αν δεν υπήρχε μνημόνιο, αν το σκίζαμε το παλιόχαρτο σε ειδική τελετή στο Ευρωκοινοβούλιο με τον εθνικό μας ύμνο να παιανίζει, αν μας χάριζαν ολόκληρο το χρέος χωρίς καμία συνέπεια, αν επιπλέον μας έδιδαν και ένα γερό μπαξίσι (π.χ. ένα διπλάσιο ΕΣΠΑ) σε επιβράβευση των διαπραγματευτικών μας ικανοτήτων και αισθανόμενοι ρίγος και δέος απέναντι στο βλοσυρό ή αγέροχο ύφος των δεινών διαπραγματευτών μας, αν δηλαδή κερδίζαμε τα πάντα σε μια τέτοια υποθετική διαπραγμάτευση, θα είχε μήπως έτσι λυθεί έστω κατ’ ελάχιστο κάποιο από τα πραγματικά και ουσιώδη προβλήματα της οικονομίας μας, τα οποία τώρα αρνούμαστε να δούμε κατάματα, ιδίως το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας;

Η αλήθεια δυστυχώς είναι πως κανένα πρόβλημα δεν μπορεί να λύσει οποιαδήποτε διαπραγμάτευση. Διότι το πρόβλημα είναι εγχώριο, και άρα και οι λύσεις θα είναι εγχώριες. Η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας προϋποθέτει σκληρές αλλά αναγκαίες μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό, εδώ από εμάς, και ο αναγκαίος ισοσκελισμός των δημοσίων οικονομικών, προϋποθέτει μείωση των δαπανών και είσπραξη των φόρων, εδώ στην Ελλάδα, και όχι στις Βρυξέλλες ή στο Βερολίνο, και τελικώς κανένα από τα προβλήματα μας δεν μπορεί να λύσει κανείς άλλος για μας, αλλά μόνοι εμείς οφείλουμε, χωρίς ετεροκαθορισμούς και εξαρτήσεις να λύσουμε για τους εαυτούς μας.

Ως προς την ουσία, λεν κάποιοι πως το μνημόνιο απέτυχε επικαλούμενοι τις συνέπειες της λιτότητας (ύφεση, ανεργία, φτώχια). Δυστυχώς από το ότι οι παρενέργειες είναι αρνητικές δεν έπεται κατ’ ανάγκη ότι η πολιτική είναι λάθος, ή ότι υπάρχει άλλη πιο πρόσφορη. Η ύφεση, ανεργία και η φτώχια είναι στην πραγματικότητα συνέπειες περισσότερο του ίδιου του προβλήματος (της υπερχρέωσης και της απώλειας ανταγωνιστικότητας) και λιγότερο συνέπειες της εφαρμοζόμενης θεραπείας. Θα έπρεπε να εγκαλούμε τις συμπεριφορές που οδήγησαν στην υπερχρέωση και την απώλεια ανταγωνιστικότητας και όχι τις πολιτικές που επιχειρούν να περιορίσουν το χρέος και να αυξήσουν την ανταγωνιστικότητα. Πολύ δε περισσότερο θα έπρεπε να εναντιωνόμαστε στις πολιτικές που πρόκειται να αυξήσουν το χρέος και να μειώσουν ακόμη περισσότερο την ανταγωνιστικότητα!

Κάποιος σοφός είχε πει πως κάθε δύσκολο πρόβλημα έχει μια απλή λύση, η οποία είναι πάντα λάθος. Και αυτό το λάθος διαπράττουμε σήμερα, αναζητώντας με τη φαντασία μας ως στρουθοκάμηλοι απλές πλην ανέφικτες λύσεις, μέσω τάχα καλύτερης ή σκληρότερης διαπραγμάτευσης, ή καταγγελίας, ή απαγκίστρωσης, ή ονειρευόμενοι νέους φιλικότερους πάτρονες στο Παρίσι ή αλλού, αντί να συγκεντρώνουμε τις προσπάθειες στο ουσιαστικό πρόβλημα. Δεν μιλούμε καν για τις βαθύτερες αιτίες που οδήγησαν στην υπερχρέωση και την κατάρρευση της ανταγωνιστικότητας: το λαϊκισμό, τον κρατισμό, τη φαυλοκρατία, αλλά ασχολούμαστε μόνο με την απέχθεια που μας προκαλεί η προτεινόμενη θεραπεία. Δεν μιλούμε για το κάπνισμα που οδήγησε στον καρκίνο, αλλά τα βάζουμε με τις παρενέργειες της χημειοθεραπείας επιλέγοντας μάλιστα να αυξήσουμε την ημερήσια κατανάλωση καπνού από απείθεια προς τον απεχθή γιατρό που μας καλεί να κόψουμε το κάπνισμα.

Η αλήθεια είναι πως στρέφουμε την πλάτη μας ενάντια σε μία πολιτική επειδή δεν αντέχουμε τις παρούσες παρενέργειες της, χάρην μιας μελλοντικής και αβέβαιης ελπίδας, απλώς επειδή οι παρενέργειες είναι ορατές και βέβαιες ενώ οι κίνδυνοι από την εγκατάλειψη της φαντάζουν μελλοντικοί και αβέβαιοι, η δε υπόσχεση της ελπίδας ανεπαρκής και απόμακρη. Ανθρώπινο και εν τέλει αναμενόμενο. Υπάρχουν πολλοί καρκινοπαθείς που επιλέγουν συνειδητά το θάνατο παρά τον πόνο και τη φθορά της χημειοθεραπείας. Σεβαστό. Αντίστοιχα σεβαστή θα ήταν και η παρούσα “αντιμνημονιακή” επιλογή του ελληνικού λαού, αν ο λαός ήταν ξεκάθαρος ότι επιλέγει συνειδητά τον αξιοπρεπή αλλά βέβαιο θάνατο έναντι της αμφίβολης αλλά επώδυνης ελπίδας. Θα ήταν όμως τραγικό αν στην επιλογή αυτή δεν έχει αφιχθεί από γνήσιο αξιοπρεπές αυτοκτονικό ένστικτο, παρά από φρούδες και αστήρικτες ελπίδες που του έχουν καλλιεργήσει επιτήδιοι λαϊκιστές, κοινοί τσαρλατάνοι με την υπόσχεση ανώδυνων εναλλακτικών ομοιοπαθητικών ή άλλων ψευδοθεραπειών, ή επισκέψεων σε θαυματουργά μοναστήρια!

Ο απελπισμένος και στερημένος ηγεσίας ελληνικός λαός διατρέχει σήμερα το θανάσιμο κίνδυνο να πέσει δεύτερη συνεχόμενη φορά θύμα των κοινών τσαρλατάνων της πολιτικής, αλλά τούτη τη φορά το σφάλμα της ευπείθειας θα έχει τραγικές και μόνιμες συνέπειες για τον τόπο, καθώς η εγκατάλειψη των αναγκαίων περιοριστικών πολιτικών και των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων (και όχι βεβαίως το μένος και η εκδικητικότητα των εταίρων μας) θα μας οδηγήσουν με μαθηματική ακρίβεια στην απόλυτη κατάρρευση, τη λυβιοποίηση, τη δικτατορία και ίσως στον εμφύλιο.

Ας αναρωτηθούν οι επίδοξοι “δεινοί διαπραγματευτές” πού βρίσκεται σήμερα ο προηγούμενος ψεύτης που θριάμβευσε πριν όχι και τόσο χρόνο, και να βάλουν καλά στο νου τους τί τύχη επιφυλλάσσει πάντα η ιστορία στους ψεύτες και δημαγωγούς, στους Αλκιβιάδες των Σικελικών εκστρατειών, όταν την επαύριο της θριαμβευτικής νίκης τους αποκαλύπτεται η γύμνια τους και αντί στη σωτηρία έχουν οδηγήσει στην καταστροφή, όταν μαθεύεται πως τα γιατροσόφια τους ήταν απατηλά, και πως τα ταμεία είναι ακόμη άδεια, ακριβώς όπως άδειες είναι και οι υποσχέσεις τους σήμερα, ενώ τα μεγάλα προβλήματα θα μένουν ασυγκίνητα από τα μεγάλα λόγια των μικρών ανδρών. Και ας αναλογιστούν επιτέλους τις ευθύνες τους και οι μεταρρυθμιστές, οι οποίοι οφείλουν να συμπήξουν ένα αξιόπιστο μέτωπο ενάντια στη λαίλαπα του λαϊκισμού, μέσα από ένα νέο υπεύθυνο κόμμα του φιλελεύθερου κέντρου.

Αποκρυπτογράφιση του Εκλογικού Μηνύματος

Ποιό είναι το πραγματικό μήνυμα που στέλνουν οι κάλπες; Τα μηνύματα είναι πολλά:

1. Ο νικητής είναι η αποχή (σχεδόν 35%) που τείνει να απονομιμοποιεί το όποιο μήνυμα.
2. Το δεύτερο βασικό μήνυμα είναι ότι σχεδόν 7 στους 10 από όσους ψήφισαν παραμένουν σταθερά υπέρ της Ευρώπης.
3. Περισσότεροι από τους μισούς από όσους ψήφισαν (55.7%) είναι ωστόσο κατά του μνημονίου, αλλά μια πολύ σημαντική μειοψηφία (38.55% είναι υπέρ).
4. Η κάλπη δεν απαντά στο πώς θα μπορέσει να συμβιβαστεί το δεύτερο με το τρίτο μήνυμα, αν από την παραπέρα διαπραγμάτευση αποδειχθεί ότι το μνημόνιο παραμένει αμετακίνητη προϋπόθεση της Ευρωπαϊκής πορείας. Είναι σαφές ότι σε αυτή τη φάση ο λαός δεν πείσθηκε ότι αυτό το δίλημμα ισχύει. Οι εξελίξεις θα έχουν ενδιαφέρον σε τούτο το σημείο. Σε περίπτωση αδιεξόδου ίσως χρειαστούν νέες εκλογές. Υπάρχει ελπίδα από τις εξελίξεις στη Γαλλία, αλλά και ο κίνδυνος η Γερμανία να στείλει ένα δύσκολο μήνυμα στη Γαλλία μέσω “προληπτικού συνετισμού” της Ελλάδος.
5. Τα παλιά κόμματα εξουσίας (ΝΔ – ΠΑΣΟΚ) καταδικάστηκαν από τους ψηφοφόρους όχι τόσο (ή όχι μόνο) για την πρόσφατη διαχείριση της κρίσης, όσο για την επί δεκαετίες άσκηση των λαϊκίστικων πολιτικών που οδήγησαν στην κρίση. Είναι χαρακτηριστικό ότι μεταξύ τους μετά βίας αγγίζουν το 20% της ψήφου επί του συνόλου των εκλογέων. 80% είπαν όχι και στο ΠΑΣΟΚ και στη ΝΔ.
6. Η παραδοσιακή διάκριση δυνάμεων ανάμεσα σε δεξιά και αριστερά δεν είναι πια επίκαιρη, εντούτοις στον άξονα αυτό διατηρείται ισορροπία (45.8% έναντι 48.4%) με μικρό προβάδισμα της αριστεράς.
7. Τα άκρα ενισχύονται (ΧΑ –ΑΝ.ΕΛ. από δεξιά, και ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ από αριστερά), όπως ήταν αναμενόμενο και όπως συμβαίνει σε περίοδο αποδόμησης του πολιτικού συστήματος. Η είσοδος φασιστικών δυνάμεων στη βουλή αποτελεί όνειδος για τη δημοκρατία, και κινδυνεύει να οδηγήσει σε επικίνδυνη εκτροπή, αλλά ίσως δώσει και έναυσμα για παραπέρα θετικές πρωτοβουλίες.
8. Η απαξίωση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, αποδεικνύει ότι αυτά τα δύο κομματα έχουν τελειώσει τον ιστορικό τους κύκλο, όπως πολλοί προβλέπαμε προεκλογικά. Ο οριστικός θάνατος του πελατειακού συστήματος λόγω της κρίσης έχει αφαιρέσει την αιτία ή το πρόσχημα ύπαρξης τους. Ο κόσμος όχι μόνο τα τιμωρεί, αλλά τα εγκαταλείπει μαζικά και γιατί δεν προσδοκά πλέον τίποτε από αυτά. Δεν έχουν αφήγημα ούτε για την κρίση, ούτε για το μέλλον. Έχουν μόνο ευθύνες για το παρελθόν, που όμως αφορούν τους ιστορικούς, όχι το λαό σήμερα.
9. Στο κέντρο διακρίνεται η ανάπτυξη ενός διακριτού και ιδιαίτερα δυναμικού φιλελεύθερου πυλώνα (με σχεδόν 7%), που όμως λόγω της πολυδιάσπασης μένει προς το παρόν εκτός βουλής (ΔΗΣΥ, ΔΡΑΣΗ, Δημιουργία Ξανά). Παρά το μικρό σημερινό μέγεθος, ο χώρος αυτός έχει τεράστια δυναμική και ενδέχεται να αποτελέσει επίκεντρο εξελίξεων, ιδιαίτερα ενόψει του όγδοου μηνύματος.
10. Η ανάδειξη του φιλελεύθερου πυλώνα στο κέντρο, ο οποίος έχει αφήγημα για την κρίση και για το μέλλον του τόπου, σε συνδυασμό με τη διαπίστωση της οριστικής ιστορικής κατάρρευσης της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ είναι απολύτως βάσιμο να οδηγήσει σε επίταση των διαλυτικών τάσεων στα δύο παλιά ηττημένα κόμματα με παράλληλη επίταση των θεσμικών πιέσεων για σύσταση νέου ενωτικού φιλελεύθερου εθνικού αστικού κεντρώου κόμματος εξουσίας, που θα τραβήξει όλους τους φιλοευρωπαίους μεταρρυθμιστές τόσο από τη ΝΔ όσο και από το ΠΑΣΟΚ και θα ενώσει τον υφιστάμενο φιλελεύθερο χώρο, υπό νέα, οραματική και δυναμική ηγεσία, που θα έχει να δώσει πειστικές απαντήσεις για το μέλλον, όντας απαλλαγμένο από τις ευθύνες και την απαξία του παρελθόντος.
11. Οι απομένοντες λαϊκιστές των δύο παλιών κομμάτων μετά την οριστική διάλυση αυτών θα στεγαστούν γύρω από τις νέες δυνάμεις της λαϊκίστικης δεξιάς και της λαϊκίστικης αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝ.ΕΛ.), που ενώ πρόσκαιρα μέσα στην κρίση θα καρπωθούν το κύμμα της οργής και του φόβου, εντούτοις θα μείνουν χωρίς πειστική απάντηση για το αύριο και θα παραμείνουν να κινούνται στο περιθώριο (είτε της αριστεράς είτε της δεξιάς).
12. Σενάρια και κίνδυνοι:

                        i.      Ο σχηματισμός κυβέρνησης από την παρούσα βουλή είναι δυσχερέστατος εξαιτίας της ατυχέστατης απουσίας του φιλελεύθερου κέντρου. Χωρίς τη ΔΗΜΑΡ δεν μπορεί να υπάρξει κυβέρνηση. Η εμπειρία του ΛΑΟΣ που κάηκε από τη συμμετοχή στην κυβέρνηση Παπαδήμου και τις ανακολουθίες, ίσως οδηγήσει τη ΔΗΜΑΡ σε τελική άρνηση.

                       ii.      Υπάρχει ο κίνδυνος η εντύπωση ότι μπορούμε να επιμείνουμε ευρωπαϊκά, ενώ φωνάζουμε αντιμνημονιακά να αποδειχθεί φρούδα ελπίδα στην πράξη, αν από τις εξελίξεις αποδειχθεί πως το μνημόνιο παραμένει αμετακίνητη προϋπόθεση της Ευρωπαϊκής μας πορείας. Αν η αντιμνημονιακή ρητορία τελικά από ατύχημα ακυρώσει την ευρωπαϊκή μας προοπτική, τότε η συνακόλουθη βίαιη απομυθοποίηση και αποδόμηση της αντιμνημονιακής αριστεράς, θα επιφέρει ακόμη μεγαλύτερη ενίσχυση των άκρων.

                     iii.      Η παραπέρα ενίσχυση των άκρων αν συνδυαστεί σε συνθήκες οικονομικής κατάρρευσης, με αποπομπή από το Ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, και έξαρση βίας και αναρχίας, με εμπλοκή ακροδεξιών “προστατών”, είναι δυνατό να οδηγήσει σε εμφύλιο και δικτατορία (Λιβυοποίηση). Σε αυτό το σενάριο οι λογικές φωνές του κέντρου, αν δεν αντιδράσουν εγκαίρως, ώστε να δημιουργήσουν προϋποθέσεις αποτροπής των χειρότερων, θα κινδυνεύουν με φίμωση και αφανισμό από τις εξελίξεις.

                     iv.      Η κατάρρευση στο εσωτερικό θα οδηγήσει σε αναβίωση εξωτερικών κινδύνων και εθνικές περιπέτειες.

                       v.      Η ελπίδα είναι πως το μέγεθος και κατεπείγον του διακυβεύματος, που τώρα γίνεται ορατό από όλους, θα οδηγήσει τους μετριοπαθείς μεταρρυθμιστές του φιλελεύθερου κέντρου να κινηθούν ενωτικά δυναμικά και άμεσα.

                     vi.      Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να ζητηθεί η λογοδοσία (αν όχι η άμεση αντικατάσταση) Μάνου, Ντόρας, Τζήμερου για το φιλελεύθερο Βετερλώ των εκλογών, λόγω της πολυδιάσπασης, εξαιτίας προσωπικών τους διαφορών. Ο φιλελεύθερος χώρος δεν είναι φέουδο, και η πατρίδα αξιώνει υπέρβαση από όλους. Είμαστε στο και πέντε των εκλογών, ίσως στο παρά πέντε της τελικής κατάρρευσης.

Λυπούμαι που οι εκκλήσεις για έγκαιρη δημιουργία εθνικού μετώπου ενάντια στο λαϊικισμό δεν εισακούστηκαν. Μεταρρυθμιστές όπως η Διμαντοπούλου ή ο Ραγκούσης που ενώ διαπίστωσαν πως το ΠΑΣΟΚ έκλεισε τον ιστορικό του κύκλο δεν τόλμησαν να αποστασιοποιηθούν εγκαίρως και να ενισχύσουν το μεταρρυθμιστικό μέτωπο από άλλη, έγκυρη θέση, τώρα έχουν δυστυχώς μείνει εκτός βουλής, όπως εκτός βουλής έμειναν όλοι οι αξιολογότατοι πολιτευτές της Δράσης, της Δημιουργίας Ξανά και της Δημοκρατικής Συμμαχίας. Η πολυδιάσπαση και η έλλειψη πολιτικού θάρρους και ικανότητας υπέρβασης έστειλε λάθος μήνυμα στην κοινωνία και η κοινωνία απάντησε απαξιωτικά όπως ήταν αναμενόμενο.

Οι κίνδυνοι ελλοχεύουν. Οι καιροί δεν περιμένουν. Το μεταρρυθμιστικό μέτωπο, για τη δημιουργία ενός αύριο με ρεαλισμό, με ρήξη με το χθές, αλλά σε σταθερό Ευρωπαϊκό προσανατολισμό, είναι αναγκαίο να αποκτήσει κατεπειγόντως σοβαρή θεσμική εκπροσώπηση! Οι πολίτες δικαιούνται να έχουν και μια αξιόπιστη θετική εναλλακτική επιλογή ενώπιον τους. Η πατρίδα κατεπειγόντως πρέπει να αναζητήσει τις εθνικές εφεδρίες για την αντιμετώπιση των αδιεξόδων που έρχονται. Ετούτες οι εκλογές δεν έχουν φέρει την έξοδο από την κρίση πιο κοντά. Το αντίθετο. Αποτελούν έκφραση, συνέχεια και σύμπτωμα της κρίσης. Ο θάνατος του παλιού επιταχύνεται. Είναι επιτέλους καιρός να καταπιαστούμε σοβαρά με τη δημιουργία και τη θεμελίωση του νέου! Αν δεν τολμήσουμε θα δούμε τη χώρα να γλιστρήσει στο γκρεμό μέσα απ’ τα χέρια μας. Ποιός θα μας συγχωρήσει μετά;

Εκλογές Φόβου και Μίσους, ή Υπέρβασης και Ελπίδας;

Σε μερικά εικοσιτετράωρα η Ελλάς αναμετράται και πάλι με την ιστορία της. Οι πολίτες της καλούνται να γράψουν μια νέα σελίδα στο πολύτομο και πολύχρωμο έργο της υπερτρισχιλιετούς ιστορίας του τόπου. Σε συνθήκες ακραίας κρίσης, ανέχειας και ανεργείας, η ανασφάλεια, ο πόνος, ο φόβος, η απώλεια, η οργή, το μίσος περισσεύουν και προσδιορίζουν τις επιλογές.

Είναι κοινός τόπος ότι για τη σημερινή πτώση ευθύνονται οι συμπεριφορές των τελευταίων δεκαετιών, το πελατειακό σύστημα, η διαφθορά, ο κρατισμός, η υπερχρέωση. Τα παλιά κόμματα εξουσίας (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ) αλλά και τα λοιπά κόμματα της αριστεράς που σηματοδότησαν τη μεταπολίτευση και υπερακόντιζαν στα παντοειδή αιτήματα για αλόγιστες παροχές, φέρουν σήμερα την αντικειμενική ευθύνη για αυτή την καταστροφή, άσχετα από την υποτιθέμενη συνετή ή μη στάση της τελευταίας διετίας ή του τελευταίου εξαμήνου, και ανεξάρτητα από την υποτιθέμενη φιλοευρωπαϊκή ή υπεύθυνη πρόταση για το μέλλον. Οι τεράστιες παρελθούσες ευθύνες δεν είναι δυνατό να παραγράφονται ή να παραμερίζονται χάριν σε ευκαιριακή τάχα μεταμέλεια.

Ο λαός δικαιούται να αποδόσει την πολιτική ευθύνη εκεί που ανήκει. Δικαιούται να καταψηφίσει, να μαυρίσει άπαντες τους υπαίτιους. Είναι αφελές αλλά και ανάλγητο να αρνείται κανείς, και μάλιστα με επισφαλή διλήμματα, σήμερα σε ένα λαό που έχει χάσει τόσα πολλά, και πάνω από όλα έχει χάσει την εθνική του αξιοπρέπεια το δικαίωμα να θυμώνει, να αγανακτεί, και να ψηφίζει ανάλογα.

Το πρωτεύον για κάθε νέα αρχή, και άρα για κάθε εκλογές που ελπίζεται ότι θα αποτελέσουν μια νέα αρχή, έπειτα από μια τέτοια καταστροφή, είναι η αμείλικτη καταδίκη και πολιτική τιμωρία του χθές και των εκφραστών του. Είναι ηθικό καθήκον αλλά και δικαίωμα του λαού να εκφράσει την λαϊκή του ετυμηγορία και δυσφορία κατ’ αυτό τον τρόπο.

Όμως στη ζωή ενός έθνους δεν αρκεί ποτέ η καταδίκη του χθες. Απαιτείται και μια πειστική και σώφρων πρόταση για το αύριο. Άλλωστε στις εκλογές δεν καταψηφίζουμε απλά εκείνους που θέμε να διώξουμε, αλλά ψηφίζουμε προπαντός εκείνους που θέμε να μας κυβερνήσουν. Άρα ενώ θα στείλουμε μήνυμα, και μάλιστα το ηχηρό μήνυμα που χρειάζεται, πρέπει όμως να πάρουμε και απόφαση για το μέλλον, και μάλιστα τη θετική απόφαση που χρειάζεται.

Συνεπώς είναι προφανές ότι το δίλημμα σε τούτες τις εκλογές δεν είναι ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ. Η εύλογη απάντηση, η μόνη έγκυρη απάντηση είναι προφανώς, ούτε ΠΑΣΟΚ, ούτε ΝΔ. Αλλά πέραν τούτου το δίλημμα παραμένει. Μια μερίδα συμπολιτών μας σαγηνεύεται ήδη από τις σειρήνες των πατριδοκάπηλων, φοβικών, ακραίων, φασιστικών, ή αντιδημοκρατικών δυνάμεων, που μιλούν τη γλώσσα του μίσους, και αναπαράγουν τις πολιτικές της άρνησης. Όχι στο μνημόνιο, όχι στη δανειακή σύμβαση, όχι στους ξένους, όχι στην Ευρώπη, όχι στο σύνταγμα, όχι στους νόμους, όχι σε όλα. Η χώρα μοιάζει υπνωτισμένη να διολισθαίνει στον δρόμο του εκφασισμού και της ολοκληρωτικής εκτροπής.

Ουσιώδη στοιχεία της ελληνικότητας, η αφοσίωση στη δημοκρατία, η πίστη στα ατομικά δικαιώματα και τις ελευθερίες του πολίτη για πρώτη φορά αμφισβητούνται ανοικτά από νεκραναστημένες βρυκολακιασμένες κοσμοθεωρίες του ναζισμού και του φασισμού, που έχουν βρει δυστυχώς εύκολα και ανυποψίαστα θύματα, σε πληγωμένους συμπολίτες μας που παρασυρμένοι από την τύφλωση που προξενεί η οργή γίνονται προπομποί κα υποβολείς των χυδαιότερων, αντεθνικότερων και αποκρουστικότερων κοσμοθεωριών.

Ο δημοκρατικός λαός της Ελλάδας από αριστερά ως δεξιά καλείται σε εγρήγορση ηθική και πνευματική. Η μεγάλη σιωπηλή πλειοψηφία των νοικοκυραίων Ελλήνων, που τρέφουν αγνά πατριωτικά αισθήματα, που αγανακτούν για την κατάντια του τόπου και αγωνιούν για το μέλλον των οικογενειών τους, που διατηρούν ωστόσο ανέπαφα τα δημοκρατικά ανακλαστικά τους, που ενώ θέλουν να καταψηφίσουν τα παλιά κόμματα της ήττας και παρακμής, ωστόσο αρνούνται να γίνουν τυφλά θύματα της τυφλής άρνησης και πασχίζουν με λαχτάρα ενάντια στο ρεύμα, και ενάντια στο μίζερο αρνητισμό του συρμού να αντιτάξουν μια θετική αντιπρόταση για το αύριο της πατρίδας, αυτοί οι Έλληνες και αυτές οι Ελληνίδες, που κρατούν με πίστη και αυταπάρνηση μέσα στα ενδόμυχα της ψυχής τους το λευκογάλαζο όνειρο που λέγεται Ελλάς της αξιοπρέπειας, της σωφροσύνης, της λογικής, του μέτρου, της καταδεκτικότητας, της αλληλεγγύης, της δημοκρατίας, των ελευθεριών, των θεσμών, της ισότιμης συνεργασίας των λαών, της εξωστρέφειας και της αυτοπεποίθησης, αυτοί όλοι αναζητούν εναγωνίως, γι’ αυτό το όνειρο μια θετική διέξοδο για την ψήφο τους και επιζητούν με αυτή την ψήφο να δώσουν μια ξεκάθαρη εντολή για ευρείες μεταρρυθμίσεις, τις οποίες έχει ανάγκη ο τόπος.

Δυστυχώς, οι μεταρρυθμιστές δεν κινήθηκαν εγκαίρως. Δεν συνέπτυξαν ενιαίο, εθνικό μέτωπο ενάντια στις δυνάμεις του λαϊκισμού και της στείρας άρνησης. Έμειναν είτε κατακερματισμένοι σε μικρά κόμματα, είτε εγκλωβισμένοι στα παλιά μαντριά, πλανόμενοι πλάνην οικτρά ότι θα είναι χρησιμότεροι για τον τόπο αν αγωνισθούν να διατηρήσουν τις μεταπολιτευτικές ισορροπίες εκ των έσω.

Όμως άσχετα από την αποτυχία σύμπτυξης ενιαίου μετώπου, οι μεταρρυθμιστές υπάρχουν, μετέχουν στις εκλογές, διεκδικούν την θετική ψήφο των πολιτών. Τα κόμματα της αξιοπρέπειας, των φιλελεύθερων δημοκρατικών αξιών, των θετικών προτάσεων, που δεν βαρύνονται με ιστορικές ευθύνες για την παρούσα κρίση, κόμματα που εξαρχής έχουν τοποθετηθεί ενάντια στον κρατισμό, ενάντια στο πελατειακό σύστημα, και υπέρ των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων, που δίδουν μια θετική προοπτική για το λαό και το έθνος, κόμματα που αντιστέκονται στο τυφλό μίσος, που αρνούνται το φτηνό λαϊκισμό, που αντιπαλεύουν τη μισαλλοδοξία και το φασισμό με όλες τους τις δυνάμεις, που έχουν προσελκύσει την αφρόκρεμμα των συμπολιτών μας στα ψηφοδέλτια τους, είναι τελικώς τα κόμματα που οι εθνικώς σκεπτόμενοι δημοκρατικοί πολίτες έχουν την ευκαιρία, αλλά θα έλεγα και την υποχρέωση, να στηρίξουν στις προσεχείς εκλογές.

Η Δράση, η Δημοκρατική Συμμαχία, η Δημιουργία Ξανά, έχουν κάτι να πουν. Θα ήταν καλύτερο αν το λέγαν από κοινού, όμως έστω και έτσι, λεν κάτι σωστό, δημιουργικό, θετικό. Πάνω σ’ αυτά τα (προς το παρόν) μικρά κόμματα κρέμεται τούτη τη στιγμή η αξιοπρέπεια της πατρίδας. Από την είσοδο τους στη βουλή εξαρτώνται οι ελπίδες για το μέλλον της πατρίδας μας. Η ψήφος σε αυτά είναι άλλωστε ταυτόχρονα και ψήφος τιμωρίας, αλλά και ψήφος εθνικής ανάταξης και θετικής διεξόδου. Κατ’ ανάγκη αυτά τα κόμματα θα αποτελέσουν τον πυρήνα της ελπιζόμενης δημιουργίας τελικά ενός ευρύτατου μετώπου εθνικής ανάταξης που θα σηκώσει τις βαριές ευθύνες της υπεύθυνης και συνετής διακυβέρνησης της χώρας για την υπέρβαση της παρούσης κρίσης, με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα μπροστά στα πραγματικά προβλήματα, ενός μετώπου ευθύνης που θα αποτελέσει ανάχωμα απέναντι στη λαίλαπα του φτηνού και ανέξοδου λαϊκισμού των φοβικών στρουθοκαμήλων του μίσους, και της στείρας αντίδρασης, που βλέπουν τον κόσμο με το κεφάλι θαμένο στην άμμο όχι με τα μάτια όπως πραγματικά είναι, μα με τη φαντασία όπως θα ήθελαν εκείνοι στα όνειρα τους να είναι.

Ας είναι τούτες οι εκλογές μια νέα αφετηρία για την πατρίδα μας. Και ας μπορέσουμε να συνδυάσουμε την τιμωρία του ένοχου χθες με τη θετική θεμελίωση ενός καλύτερου αύριο, βάζοντας φρένο στη διολίσθηση προς τον εκφασισμό της πατρίδας μας. Το διακύβευμα είναι τόσο μεγάλο που κανείς δε δικαιούται να απέχει ή να σιωπά. Το λευκό και η αποχή δεν είναι επιλογή. Η έκφραση του θυμού πρέπει να γίνει με θετικό τρόπο, άλλως θα ξυπνήσουμε στις 7 Μαϊου με έναν εφιάλτη. Σε μας απόκειται αν αντίθετα κάνουμε το πρώτο βήμα προς το όνειρο.

Η Μυθοπλασία του ΟΧΙ και η Επανάσταση του ΝΑΙ ενόψει εκλογών

Ο Ιωάννης Μεταξάς, εκτός από το φασισμό και τη δικατορία, έφερε στη χώρα μας και την παρεπόμενη μυθοπλασία γύρω από τον ηρωισμό του ΟΧΙ. Η μυθοπλασία υπερέβει τα όρια του συγκεκριμένου ιστορικού συμβάντος και τελικά προσέδωσε μόνιμα αξιακά χαρακτηριστικά στη λέξη καθαυτή. Το ΟΧΙ είναι μια λέξη που εμάς τους Έλληνες μας γοητεύει ως σύμβολο, πολύ περισσότερο από το ΝΑΙ. Σε άλλες κουλτούρες ισχύει το αντίστροφο. Στην Αγγλία ή στην Αμερική το ΝΑΙ κερδίζει εκλογές (το σύνθημα των Δημοκρατικών στις τελευταίες προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ ήταν “ΝΑΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ”). Οι Ιάπωνες μάλιστα έχουν τη φήμη πως δεν μπορούν να πουν όχι, το οποίο θεωρείται αγένεια. Το ΝΑΙ (ο θετικισμός) κερδίζει ανθρώπους και ζεσταίνει καρδιές σε όλο τον κόσμο, όμως στην Ελλάδα, έχουμε αποκτήσει μια ανυπέρβλητη συλλογική ψύχωση με το ΟΧΙ.

Εδώ η άρνηση εκλαμβάνεται ως δύναμη, ως παλικαριά, ως ηρωισμός, ως γενναιότητα. Η άρνηση είναι το χαρακτηριστικό του απροσκύνητου Έλληνα που πάντα αντιστέκεται στους ξένους κατακτητές, ή στην όποια εξουσία, το χαρακτηριστικό του ραγιά που τολμά να λέει όχι στον αφέντη. Η κατάφαση από την άλλη εκλαμβάνεται ως αδυναμία, ως χαρακτηριστικό των δοσίλογων, των προδοτών που δεν ξέρουν από αντίσταση, των βολεμένων.

Η μυθοπλασία του ΟΧΙ είναι άλλωστε και η πεμπτουσία και το κύριο χαρακτηριστικό της μεταπολίτευσης, η οποία πέρασε στο συλλογικό μας υποσυνείδητο ως η ηρωική στιγμή αντίστασης στη χούντα και στους Αμερικάνους. Από το 1940 και από το 1973 αντίστοιχα στις 28 Οκτώβρη και τις 17 Νοέμβρη κάθε χρόνου λιβανίζουμε τους μύθους του εκάστοτε ΟΧΙ. Και οι νέες γεννιές, απεργοί, οι φοιτητές, οι απανταχού της επικράτειας περήφανοι αρνητές, διψούν για τη δική τους ευκαιρία να καταξιωθούν και να ενωθούν με την ιστορία αναδεικνύοντας ή κατασκευάζοντας το δικό τους ευκαιριακό ΟΧΙ.

Ο αρνητισμός, ως στάση ηρωική, φέρνει μέθη και οδηγεί και σήμερα τις πολιτικές εξελίξεις. Η νέα μόδα είναι το μεγαλειώδες και ηρωικό ΟΧΙ ενάντια στο μνημόνιο, και τους μνημονιακούς, το ΟΧΙ στη λιτότητα, το ΟΧΙ στους ξένους. Το ΟΧΙ γεννά συναίσθημα και το συναίσθημα υπαγορεύει συμπεριφορές και προδιαγράφει το εκλογικό αποτέλεσμα.

Το ΝΑΙ σε όλες του τις μορφές και σε όλα τα επίπεδα έχει ηττηθεί κατά κράτος στη χώρα μας. Ο θετικισμός είναι άλλωστε συνυφασμένος με τη λογική, και η (πειθαρχημένη) λογική αναμετράται πάντα και αντιμάχεται το τυφλό (απείθαρχο) συναίσθημα. Για τούτο και η λογική πάντα ηττάται στη χώρα μας όπου το συναίσθημα πάντα περισσεύει και η πειθαρχία απουσιάζει.

Το κόμμα του ΟΧΙ λοιπόν καλπάζει ακάθεκτο πάλι προς τις εκλογές και προς την ιστορία από δεξιά ή από αριστερά. Όσοι έκαμαν το μοιραίο λάθος να φωνάξουν ή έστω να ψιθυρίσουν ΝΑΙ βλέπουν τα ποσοστά τους να κατακρημνίζονται. Ο ηρωικός Έλληνας που κρύβουμε όλοι μέσα μας ξέρει καλά το ιστορικό του καθήκον. Θα πεί και πάλι ΟΧΙ, ο κόσμος να χαλάσει. Το αν υπάρχει υπαρκτός και μάλιστα ορατός κίνδυνος ο κόσμος πράγματι να χαλάσει από ένα αστόχαστο και συναισθηματικό ΟΧΙ, δεν μετράει. Στην παραζάλη της νομιζόμενης αντίστασης δεν υπάρχει χώρος για λογικούς υπολογισμούς, για υποτιθέμενες επικύψεις, για υποταγή, για ΝΑΙ και για επαιτείες. Καλύτερα να πέσουμε ηρωικά, σαν τους άλλους 300 που είπαν το πρώτο μεγάλο ΟΧΙ στις Θερμοπύλες, παρά να κάνουμε συμβιβασμούς. Όλα τα αξιακά μας πρότυπα είναι πρότυπα ηρώων που λεν ΟΧΙ. Το ΟΧΙ είναι θεός.

Σε αυτό το κλίμα το να τολμήσει κανείς με γνώμωνα την ψυχρή λογική να ψελίσει ΝΑΙ, ενάντια στο ρεύμα, ισοδυναμεί με πολιτική αυτοκτονία, αλλά δείχνει όμως και αληθινό θάρρος, ίσως δε από τέτοιο θάρρος και από τέτοια στόφα είναι φτιαγμένοι οι αληθινοί ηγέτες – σ’αυτούς ανάμεσα ίσως πρέπει να αναζητήσουμε τον επόμενο Ελευθέριο Βενιζέλο, κι όχι στους άλλους του συρμού, που εύκολα και αλόγιστα αναπαράγουν τον ψευτοηρωισμό που το ακροατήριο θέλει να ακούσει. Όμως ως λαός πρέπει να ωριμάσουμε και επιτέλους να προσπεράσουμε την εφηβική συναισθηματική γοητεία του ΟΧΙ και να υιοθετήσουμε μια στάση λογική, κριτική, θετικιστική και θετική απέναντι στα πράγματα. Να μιλήσουμε όχι για το τί θέμε να γκρεμίσουμε (δικαίως) μα για το τί ονειρευόμαστε να χτίσουμε στη θέση του. Να μιλήσουμε όχι για το ποιούς παλιούς πολιτικούς θέμε να στείλουμε στα σπίτια τους μαυρίζοντας τους (δικαίως) αλλά για το ποιούς νέους άφθαρτους θέμε να στείλουμε να μας εκπροσωπήσουν στο κοινοβούλιο. Να μιλήσουμε όχι για το πώς θα καρατομήσουμε τους πλούσιους σε προκρούστιες κλίνες για να εξαλείψουμε την ανισότητα και αδικία, αλλά για το πώς θα προσφέρουμε ευκαιρίες σε όλους ώστε όλοι να μπορέσουν να βελτιώσουν την θέση τους. Να μιλήσουμε όχι για το πώς θα αντισταθούμε στους ξένους “δυνάστες”, αλλά πώς θα μάθουμε από αυτούς και από την προκοπή τους, ώστε με θετικά έργα και πράξεις να γίνουμε εμείς καλύτεροι αμιλλόμενοι προς αλλήλους. Να μιλήσουμε όχι για το ποιές ιδέες και πρακτικές καταδικάζουμε, μα για το τί αντιπροτείνουμε.

Κι αν δεν μας έλκει το ΝΑΙ ως λέξη, τότε ας αφιχθούμε στο ίδιο θετικό αποτέλεσμα δια της πλαγίας, φτάνοντας στην κατάφαση μέσα από μια διπλή άρνηση, ας πούμε ένα αλλιώτικο ΟΧΙ στη στείρα άρνηση: ΟΧΙ στο ΟΧΙ! Ας αναμετρηθούμε με τους πατροπαράδοτους κακούς συλλογικούς μας δαίμονες και να τους νικήσουμε, υπερβαίνοντας εκείνα τα συλλογικά μας χαρακτηριστικά που μας καθηλώνουν σε μια διαρκή και στείρα άρνηση. Διότι στο τέλος της ημέρας ο ραγιάς που λέει ηρωικά ΟΧΙ στον αφέντη, δεν γίνεται αφέντης ο ίδιος απλά και μόνο επειδή είπε ΟΧΙ. Το όποιο ΟΧΙ δεν μπορεί παρά να είναι μόνο μια μικρή αρχή. Από κει και πέρα χρειάζεται συνέχεια και συνέπεια. Ο ραγιάς μόνο τότε θα γίνει αφέντης, όταν πει ΝΑΙ στη δημιουργία, ΝΑΙ στην πρόοδο, ΝΑΙ στις νέες ιδέες, ΝΑΙ σε όλες τις θετικές και αναγκαίες δράσεις που φέρνουν προκοπή. Επειμένοντας στο ηρωικό ΟΧΙ ο ραγιάς απλώς αυτοπεριορίζεται στη θέση του ηρωικού ραγιά, που ζει με το σύνδρομο της μόνιμης αντίστασης σε όλα.

Το ΟΧΙ είναι εύκολο και στιγμιαίο. Είναι η λέξη του θυμού. Το ΝΑΙ είναι δύσκολο, θέλει σχέδιο και μακρά στόχευση, συνέπεια, αγώνα και μόχθο διαρκείας. Το ΟΧΙ γοητεύει, στραφταλίζει και θαμπώνει, χωρίς να φωτίζει. Το ΝΑΙ αντίθετα είναι θαμπό, αργό, κουραστικό, κοπιώδες, αλλ΄ έστω τρεμοσβήνοντας σχίζει το σκοτάδι. Το ΟΧΙ υποδηλώνει ορμή, το ΝΑΙ προϋποθέτει δύναμη. Η χώρα απεγνωσμένα χρειάζεται να κάμει τη μεγάλη επανάσταση του ΝΑΙ, να δείξει ότι μπορεί, ότι θέλει, ότι αντιστέκεται πραγματικά στην κατρακύλα του λαϊκισμού που τείνει να πνίξει το δημόσιο λόγο από αριστερά κι από δεξιά. Όμως το κόμμα του ΝΑΙ κατέρχεται σε τούτες τις εκλογές ηττημένο, ταπεινωμένο, χωρίς έγκυρους εκφραστές, χωρίς κομματική εκπροσώπηση. Οι μεταρρυθμιστές δεν τόλμησαν. Έμειναν εγκλωβισμένοι έκαστος στο μαντρί του, συναγελαζόμενοι με άλλους παρακμιακούς λαϊκιστές. Τα κόμματα της ήττας και παρακμής που μας έφεραν εδώ, κατόρθωσαν με μια τελευταία πράξη εθνικής καταστροφής και έπνιξαν την όποια πρωτοβουλία έγκαιρης δημιουργίας νέου εθνικού μεταρρυθμιστικού μετώπου υπό νέο κομματικό φορέα. Το νέο μεγάλο αστικό κόμμα που έχει ανάγκη ο τόπος που θα αντικαθιστούσε τα υφιστάμενα, δεν έγινε πράξη. Οι μεταρρυθμιστές δε συνένωσαν τις δυνάμεις τους. Έμειναν κατακερματισμένοι και διάσπαρτοι. Η δύναμη της θετικής ψήφου δεν θα υπάρχει ως έγκυρη επιλογή σε τούτες τις εκλογές.

Τούτες οι εκλογές ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία για την επανάσταση του ΝΑΙ. Όμως δεν ήταν γραφτό. Η οχλοβοή του ΟΧΙ πνίγει κάθε αντίθετη και καθάρια φωνή. Αφεύκτως κατρακυλάμε προς τον γκρεμό του ΟΧΙ, της στείρας άρνησης, της ηρωικής στιγμής που δεν έχει συνέχεια, που δεν έχει αύριο. Με ό,τι σάλιο μας έχει απομείνει φυλακίζουμε το τσαλακωμένο μέλλον του τόπου και των παιδιών μας στους “αντιστασιακούς” εκλογικούς φακέλους και το πετάμε στις κάλπες του κάλπικου ηρωισμού.

Βεβαίως, ο λαός κατέρχεται στις εκλογές δικαίως ως αμίλικτος τιμωρός. Όμως μόνη η τιμωρία δεν φτάνει. Η τιμωρία του παλιού έχει νόημα όταν συνδιάζεται με τη δημιουργία του νέου. Όμως το νέο προϋποθέτει γνήσιους εκφραστές που θα τραβήξουν και τους άλλους μπροστά και θα πείσουν με έμπνευση για την ανάγκη συλλογικής υπέρβασης. Το νέο γεννιέται από τους μεταρρυθμιστές πάντα, όχι από τους στείρους αρνητές, και οι μεταρρυθμιστές, οι άνθρωποι των θετικών λόγων και έργων, είναι εκείνοι που έχουν το όραμα για ένα μέλλον καλύτερο, είναι άνθρωποι του ΝΑΙ.

Βέβαια για να κτίσει κανείς ξανά απ’ την αρχή, πρέπει πρώτα να γκρεμίσει. Ας μη μας φοβίζει λοιπόν αυτή η διαδικασία αποδόμησης που τούτες οι εκλογές δρομολογούν. Έτσι γυρίζουν οι σελίδες της ιστορίας. Σήμερα θα είναι ο θρίαμβος του ΟΧΙ, διότι το ΟΧΙ είναι ο καταπέλτης, ή ο πολιορκητικός κριός που θα διαρρήξει τα τείχη της πολιτικής μας σήψης και ακινησίας. Όμως την επαύριο της νίκης και της αποδόμησης, θα καταλάβουμε ανάμεσα στα ερείπια πως πρέπει και πάλι να κτίσουμε, να περάσουμε από το θυμό και την άρνηση, στην πίστη και στη δημιουργία.

Δυστυχώς κάποιοι από μας είμαστε ανυπόμονοι. Ελπίζαμε πως η επανάσταση του ΝΑΙ θα άρχιζε με τούτες τις εκλογές. Γελαστήκαμε. Δεν υπήρξαν θαρραλέες κινήσεις και πρωτοβουλίες. Το μέλλον και το νέο θα πρέπει να περιμένει την επόμενη ευκαιρία για να γεννηθεί, διότι τώρα μπαίνει εμπόδιο ο αργός θάνατος του παλιού. Όταν ίσως γίνει φανερό πως το παλιό δεν έχει άλλη ζωή, πως τα “μαντριά” δεν έχουν τοίχους, ίσως τότε γίνει πράξη το όραμα σύστασης νέου δημιουργικού μεταρρυθμιστικού μετώπου. Όσοι έχουν γνήσια πίστη στο πεπρωμένο αυτού του τόπου, μπορούν να έχουν και υπομονή, που σε τούτη την καμπή θα είναι και η μόνη παρηγοριά μπροστά στην απογοήτευση. Και τούτες οι εκλογές θα γεννήσουνε ιστορία, θα μας φέρουν πιο κοντά στο μέλλον. Όμως δε θα γίνουν αφετηρία της εθνικής ανάταξης, αλλά οριακό ορόσημο και ολοκλήρωμα της παρούσης πτώσης.

Η Ανάταξη απαιτεί θετική απάντηση στο πολιτικό μας διακύβευμα (που ακόμη απουσιάζει), όχι αρνητική. Απαιτεί έμπνευση ιερή που κάνει τα μεγάλα προβλήματα να μοιάουν μικρά, και τους μικρούς να νιώθουν μεγάλοι. Αλλά το θετικό πρέπει να είναι και αξιόπιστο, τα δε παλιά κόμματα έχουν οριστικά απωλέσει ολωσδιόλου την αξιοπιστία τους. Το ΝΑΙ που ψελίζουν διστακτικά είναι ανεμικό, ετεροκαθορισμένο, χωρίς πίστη και γι΄ αυτό δεν πείθει. Είναι ψεύτικο, υποκριτικό, βεβιασμένο. Χειρότερο από το ΟΧΙ των λαϊκιστών. Γι’αυτό ο λαός δεν ακούει. Δεν θα απαντήσει στο δικό τους κίβδηλο παλαιοκομματικό, πρόχειρα φτιασιδωμένο κάλεσμα. Προέχει άλλωστε παντός άλλου η τιμωρία των παλιών κομμάτων.

Ο λαός θα πρέπει απλώς να περιμένει λίγο ακόμη για να ωριμάσουν οι συνθήκες σύστασης νέου αστικού, φιλελεύθερου, μεταρρυθμιστικού κόμματος εξουσίας. Η ελπίδα, έστω τελευταία, αρνείται ακόμη να πεθάνει.

Η Μεγάλη Απάτη του Μεταναστευτικού και το Έλλειμμα Ηγεσίας

Η “αδιάβαστη” ηγεσία του υπουργείου προστασίας του πολίτη φαίνεται πως μετά το μνημόνιο ομοίως απέτυχε να διαβάσει και όλα τα αντικειμενικά δεδομένα ενός εξόχως περίπλοκου και ιδιαιτέρως σοβαρού προβλήματος, όπως είναι το μεταναστευτικό, αλλά περιορίζεται ενόψει εκλογών στα γνωστά, φτηνά απλουστευτικά πυροτεχνήματα, παρουσιάζοντας πολιτικές που μόνο αντικειμενικό στόχο έχουν όχι τη λύση του προβλήματος αλλά τον πολιτικό εντυπωσιασμό, εντασσόμενα σε μικροπολιτικές τακτικές, που όχι μόνο δεν είναι πρόσφορες να λύσουν, ή να αμβλύνουν έστω το πρόβλημα, αλλά που πολύ περισσότερο διακινδυνεύουν να ρίξουν λάδι στη φωτιά της ξενοφοβίας, του ρατσισμού, της μισαλλοδοξίας, στρέφοντας όχι μόνο τους εντόπιους ενάντια στους αλλοδαπούς, αλλά και τις περιφέρειες σε συγκρουσιακή τροχιά με το κέντρο.

Τί αλήθεια μπορεί να επιτύχουν αυτά τα απάνθρωπα στρατόπεδα συγκέντρωσης αλλοδαπών, πέρα από το να προσβάλλουν ανεπανόρθωτα την ανθρωπιά μας και την τιμή και αξιοπρέπεια του έθνους μας και να υπογραμμίζουν την διαρκή αποτυχία μας να υιοθετήσουμε αληθινά ριζοσπαστικές πολιτικές; Τί χρήματα απαιτούνται για την ασφαλή στέγαση, το σιτισμό και την περίθαλψη ενός εκατομμυρίου μεταναστών; Ακούω ότι μέχρις στιγμής μάζεψε η αστυνομία περί τους 1,000 μετανάστες. Δηλαδή το εν χιλιοστό. Άντε μέχρι τις εκλογές να δεκαπλασιαστεί αυτή η επίδοση (πράγμα εξαιρετικά απίθανο). Είναι βέβαιο πως μετά τις εκλογές αυτή η πολιτική θα εγκαταλειφθεί. Το κόστος είναι απολύτως απαγορευτικό, επιπλέον δε η μεταναστευτική ροή προς τη χώρα μας δεν ανακόπτεται με τέτοιες πολιτικές, ούτε δημιουργούνται ρεαλιστικές προϋποθέσεις επαναπροώθησης στις χώρες προέλευσης, για την οποία επαναπροώθηση δεν υπάρχουν αυτή τη στιγμή ούτε οι αναγκαίοι οικονομικοί πόροι αλλά ούτε και οι αναγκαίες διεθνείς πολιτικές προϋποθέσεις.

Ως προς το κόστος: Με τους μετριοπαθέστερους υπολογισμούς το κόστος για στοιχειώδη στέγαση, σίτιση και περίθαλψη ανά άτομο δεν μπορεί να είναι λιγότερο από 400 ευρώ το μήνα, αν δε προστεθεί το κόστος αστυνόμευσης (για την επιχείρηση “σκούπας” και την περιφρούρηση σε αυτά τα στρατόπεδα της ντροπής) το κόστος ανά άτομο, ανά μήνα θα διπλασιάζεται, και ίσως να υπερβαίνει τα 1,000 ευρώ. Αν δε συνυπολογίσει κανείς το κόστος από τις αντιδράσεις και τις κινητοποιήσεις των τοπικών κοινωνιών, τότε μιλάμε για πραγματική οικονομική καταστροφή. Αυτός είναι άλλωστε ο λόγος που στον Έβρο όλους τους χιλιάδες λαθρομετανάστες που συλλαμβάνουμε, μετά τους αφήνουμε ελεύθερους. Νομικά δεν μπορούμε να τους προωθήσουμε σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες. Οικονομικά δεν μπορούμε να τους συντηρήσουμε, ούτε και να τους επαναπροωθήσουμε πίσω στις χώρες προέλευσης. Έτσι τους αφήνουμε να βρουν το δικό τους δρόμο, παράνομα, υπόγεια, στο μεγάλο γολγοθά μέχρι τα μεγάλα αστικά κέντρα της Ελλάδας, και τελικά της υπόλοιπης Ευρώπης. Αστυνομική λύση στο πρόβλημα θα κόστιζε στην γονατισμένη οικονομία μας δισεκατομμύρια ευρώ που απλώς δεν υπάρχουν.

Η αστυνομία πρέπει βεβαίως να επιβάλει την τάξη στις πόλεις μας. Χρειαζόμαστε περισσότερους και καλύτερα εκπαιδευμένους και εξοπλισμένους αστυνομικούς. Δε χρειαζόμαστε όμως στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους μετανάστες. Για κάθε έναν που στέλνουμε στο στρατόπεδο, άλλοι 1000 θα μένουν πίσω και άλλοι 100 νέοι λαθρομετανάστες θα προστίθενται σε αυτή την ατέλειωτη ανθρώπινη αλυσίδα. Με τα χρήματα που θα ξοδεύουμε στον καθένα λαθρομετανάστη θα μπορούσαμε να προσθέταμε άλλον ένα αστυνομικό να περιπολεί τις πόλεις μας.

Το πρόβλημα της μετανάστευσης είναι παγκόσμιων διαστάσεων. Αφορά τις σχέσεις ανισότητας ανάμεσα στην αναπτυγμένη Δύση και τον δοκιμαζόμενο τρίτο κόσμο. Η Δύση και ειδικότερα η Ευρώπη πρέπει να υιοθετήσει ριζοσπαστικές πολιτικές, που θα διασφαλίζουν τη δημιουργία κινήτρων για την τελική επαναπροώθηση χωρίς κόστος για τους Ευρωπαϊους φορολογούμενους, αλλά και με όφελος αμοιβαίο τόσο για την Ευρωπαϊκή οικονομία, όσο και για τις οικονομίες του τρίτου κόσμου. Τελικά το μεταναστευτικό ρεύμα, τότε μόνο θα αμβλυνθεί, όταν αμβλυνθούν οι τεράστιες οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες ανάμεσα στις χώρες προέλευσης και τις χώρες προορισμού.

Ο αποπροσανατολισμός, με πυροτεχνήματα του στυλ στρατόπεδων συγκέντρωσης προσβάλει όχι μόνο την ανθρωπιά μας, αλλά και τη νοημοσύνη μας αλλά προπαντός απομακρύνει τις πραγματικές λύσεις, για τις οποίες έχω γράψει αλλού (Ριζοσπαστική Προσέγγιση του Μεταναστευτικού, ΕΛΙΑΜΕΠ 13 Οκτωβριου 2011, http://blogs.eliamep.gr/panagiotis-perysinakis/rizospastiki-prosengisi-tou-metanasteftikou/).

Το χειρότερο, με αυτό τον τρόπο η επίσημη πολιτεία παρέχει κάλυψη και νομιμοποίηση σε νοοτροπίες και συμπεριφορές που παραπέμπουν σε φασιστικά καθεστώτα και στους σύγχρονους εκφραστές τους, που εκμεταλευόμενοι την συνεπαγόμενη διάχυτη πια ξενοφοβία, σκόπιμα καλλιεργούν και αναπαράγουν έναν επικίνδυνο ρατσισμό, στο όνομα της νομιμότητας, την οποία οι ίδιοι ακραίοι χρησιμοποιούν ως δούρειο ίππο για την επιχειρούμενη εκτροπή, η δε ανοχή της πολιτείας σε αυτό τον ρατσισμό κινδυνεύει πλέον να ωθήσει τη χώρα μας και την κοινωνία μας ανεπαίσθητα στα άκρα, ακριβώς όπως η γερμανική δημοκρατία της Βαϊμάρης του μεσοπολέμου, ανεπαίσθητα άνοιξε τις αγκάλες της και παρέδωσε την ανθρωπιά της στον Αδόλφο. Εδώ και τώρα απαιτείται δημοκρατική επαγρύπνιση, κοινωνική ευαισθησία και στοιχειώδης ανθρωπιά.

Το να μετέχεις αδιάβαστος στην πολιτική είναι ατόπημα. Το να μετέχεις ανιστόρητος είναι έγκλημα.