Sunday, 5 February 2017

Απορίες Ψυχής

Η ορθολογική θεμελίωση της ηθικής, ως ανθρώπινης υποκειμενικής σύμβασης, που υπόκειται σε χωροχρονική μεταβολή και βελτίωση μέσα από την αέναη κοινωνική τριβή και διαπραγμάτευση και όχι ως απόλυτης, αναλοίωτης, αντικειμενικής, θεόπνευστης αλήθειας, και άρα η απόρριψη της μεταφυσικής θεμελίωσης της ηθικής (που πρότεινα σε πρόσφατο κείμενο[2]), αφήνει αναπάντητο το εύλογο ερώτημα, περί την ανθρώπινη φύση. Αν ο άνθρωπος είναι (όπως εικάζουν οι θεϊστές) διφυής, ύλη και πνεύμα, σώμα και ψυχή, κι αν η ψυχή είναι αθάνατη κατά το κοινώς νομιζόμενο, τότε πώς μπορεί ένας θεϊστής να αποφύγει τη μεταφυσική θεμελίωση της ηθικής του, χωρίς να προδίδει τη φύση του ή χωρίς να διακινδυνεύει τη σωτηρία της ψυχής του – πώς άρα μπορεί ένας θεϊστής να πεισθεί να ακολουθήσει τον προτεινόμενο δρόμο του ορθολογισμού;

Wednesday, 28 December 2016

Η Νήσος της Βεβαιότητας και η Μεταφυσική Θεμελίωση της Ηθικής


Τί είναι ηθικό, καλό, ενάρετο και ευάρεστο; Ποιά ζωή αξίζει να επιδιώκει να ζει κανείς; Πώς και με τί κριτήρια επιλέγει κανείς; Πώς “σκέφτεται” ένας “θεοσεβούμενος” τρομοκράτης που παίρνει στο λαιμό του πλήθος από αθώες ζωές στο όνομα κάποιου “φιλέσπλαχνου” θεού; Τί είναι εκείνο το διανοητικό δηλητήριο που εγκαθιστά τέτοια υπερφίαλη – αυτάρεσκη βεβαιότητα στον αρρωστημένο εγκέφαλο ενός τρομοκράτη; Δικαιολογείται η άσκηση βίας (και μάλιστα ανθρωποκτόνου βίας) προς ολοκληρωτική επιβολή μιας νομιζόμενης “υπέρτατης αξίας” (μεταφυσικής δοξασίας, θεού, κλπ); Συγχωρείται βίαιη άμυνα απέναντι σε τέτοια ολοκληρωτική βία; Ποιά και γιατί είναι η ορθή στάθμιση στο δίλημμα ανάμεσα στην ελευθερία έκφρασης και στην ελευθερία θρησκευτικής συνείδησης; Πώς διαλέγει κανείς να “πιστεύει” ή να “ερευνά”;

Δυο δρόμοι υπάρχουν σχηματικά μπροστά μας:

Sunday, 11 December 2016

Ξέφρενη ... Ωδή στη Χαρά


https://www.youtube.com/watch?v=sJQ32q2k8Uo&t=3247s


Καθώς το 2016 εκπνέει έχει κανείς την εντύπωση πως η ανθρωπότητα, η Δύση, και μαζί η Ελλάδα μοιάζει με ξέφρενο αυτοκίνητο, που με τα φρένα σπασμένα επιταχύνει προς τον γκρεμό. Το διπλό νόημα δεν πρέπει να μας διαφεύγει. Ο ξέφρενος είναι φρενοβλαβής. Η πορεία στον γκρεμό δεν είναι απλώς ασυγκράτητη. Είναι ασύνετη. Αυτοκαταστροφική. Το συναίσθημα, ο θυμός, η αγανάκτηση έχουν αρπάξει βίαια το τιμόνι. Η λογική, πισθάγκωνα φιμωμένη στο σκοτεινό και πνιγηρό πορτμπαγκάζ των αταβιστικών νεο-εθνικισμών μας, χωρίς φωνή κραυγάζει σιωπηλά σε ώττα βαρήκοα – εν τη ερήμω. Κι εμπρός γκρεμός. Κι εμείς ανήμποροι και αθέατοι θεατές.

Thursday, 18 August 2016

Πρόσφυγες προ των (δικών μας) θυρών

Λίγα θέματα ορίζουν τον πολιτισμό μας σε συλλογικό ή ατομικό επίπεδο, περισσότερο απ’ ό,τι η θετική ή αρνητική προδιάθεση μας απέναντι στους πρόσφυγες που κρούουν τη θύρα μας, ιδίως σήμερα τα θύματα πολέμου από τη Συρία. Και λίγα θέματα έχουν μεγαλύτερη σημασία από την προάσπιση του πολιτισμού μας, δηλαδή των θεμελιακών αξιών στις οποίες χτίζουμε τη σύνολη ζωή μας. Που δεν μπορεί να είναι άλλες από τις αξίες του ανθρωπισμού, όπως αυτές έχουν αποκρυσταλλωθεί και επισημοποιηθεί σε δεσμευτικά νομικά κείμενα, με κυριότερη τη Σύμβαση των Η.Ε. του 1951 (περί της νομικής καταστάσεως των προσφύγων) ως ισχύει σήμερα.

Tuesday, 19 July 2016

Η Ηθική Διάσταση του BREXIT


Το Βρετανικό δημοψήφισμα δίνει αφορμή για αναστοχασμό επάνω στην ηθική και αξιακή διάσταση των υποκείμενων κοσμοθεωριών που συγκρούστηκαν στα πλαίσια της κρίσιμης επιλογής. Την επομένη του δημοψηφίσματος, τα κόμματα εξουσίας του παραδοσιακού δίπολου Δεξιάς - Αριστεράς (Συντηρητικοί – Εργατικοί) είναι διχασμένα και απειλούνται με διάσπαση. Ένα νέο τεκτονικό ρήγμα διαπερνά οριζόντια το πολιτικό σύστημα. Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης φαίνεται πώς το δίλημμα Κεφάλαιο – Εργασία (Δεξιά – Αριστερά), υποχωρεί, ή μετουσιώνεται. Ένα νέο, δυνητικά καθοριστικότερο, δίλημμα αναδεικνύεται: Εξωστρέφια – Απομονωτισμός. Ενθουσιώδης αποδοχή των ανοιχτών αγορών, της ελευθερίας κίνησης, της διεθνούς και υπερεθνικής συνεργασίας, απέναντι στην φοβική και φανατική απόρριψη αυτών, με επιστροφή στον εθνικιστικό κατακερματισμό, προστατευτισμό και απομονωτισμό.

Monday, 23 May 2016

The Brexit Delusions (1. universal monarchy)


  1. The Universal Monarchy (“Super State”) Delusion

Boris Johnson suggested that the EU is by stealth trying to achieve the imposition of a Super State in a similar way as others in past vied for the establishment of “Universal Monarchy” (Charles the Great, Charles V, Luis XIV, Napoleon, Hitler) and that Britain has always resisted such efforts.

This is a historically misguided argument. It takes a core historical fact (that strong men in past indeed tried to dominate Europe, where they all failed thanks in part to British resistance) in order to distort the reading of the EU’s role today and undermine EU’s credibility by associating it with such authoritarian echoes from the past.

Friday, 6 May 2016

Η Ώρα της Πεταλούδας – Η Μεταμόρφωση της Ευρώπης


Στο υπαρξιακό απ’ αρχής δίλημμα “Διακρατισμός ή Υπερεθνισμός”, “Ημίμετρα ή Ολοκλήρωση”, “Μακρόσυρτη Σύγκλιση” ή “Άπαξ Ένωση”η Ευρώπη επιμένει απτόητα στη “λίγη” απόκριση. Ατολμία και μόνιμοι συμβιβασμοί καθηλώνουν την ήπειρο σε καχεξία, ώστε γεωστρατηγικά να υπολείπεται μόνιμα το ισχνό της εκτόπισμα έναντι της υπερμεγέθους υποκείμενης (δυνητικής) ισχύος της. Σαν κάμπια που φεύγει το πεπρωμένο της, που φοβάται τη μεταμόρφωση, που αργεί να ανοίξει τα φτερά, να πετάξει ως πεταλούδα. Με 508 εκ. κατοίκους (2005) έναντι 318 εκ. των ΗΠΑ και με ΑΕΠ $18.5 τρις έναντι $16.8 τρις των ΗΠΑ, με ισχυρό εμπορικό ισοζύγιο και εξαγωγές, έναντι ελλειμματικού ισοζυγίου των ΗΠΑ, με πυρηνικά όπλα και ισχυρούς εθνικούς στρατούς, με ισχυρή διπλωματική εκπροσώπηση σε εθνικό επίπεδο στο εξωτερικό, αλλά χωρίς κοινή άμυνα (πέραν αυτής του ΝΑΤΟ) και χωρίς κοινή εξωτερική πολιτική, είναι σαφές ότι η ΕΕ είναι ένας τιτάνας με τα χέρια δεμένα πίσω από την πλάτη.