Monday, 28 January 2019

Πρέσπες: Μια Δυνητικά Εθνωφελής Συμφωνία


Η φανατική έως διχαστική αντίθεση στη συμφωνία των Πρεσπών (“Συμφωνία”) κινδυνεύει να μετατρέψει την πιθανή επιτυχία σε βέβαιη αποτυχία και να επιφέρει δεινά πολλαπλάσια απ’ όσα οι υποτιθέμενες αρνητικές πτυχές της Συμφωνίας θα μπορούσαν καθαυτές να επιφέρουν. Είναι αναγκαίο άρα να κατανοήσουμε ευρύτερα γιατί η Συμφωνία είναι εθνωφελής, ή έστω να δεχτούμε την άδολη φιλοπατρία εκείνων που με επιχειρήματα ισχυρίζονται κάτι τέτοιο και να απόσχουμε από ακρότητες που υπονομεύουν την εθνική ενότητα και ομοψυχία.

Monday, 17 December 2018

Saturday, 24 November 2018

Η Μάστιγα του Λαϊκισμού


Οι δυνάμεις του λαϊκισμού βρίσκονται σε έξαρση διεθνώς τον τελευταίο καιρό. Όμως το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο. Είναι γνωστό αρχαιόθεν. Ανατέλει μαζί με την ίδια τη δημοκρατία. Μετά τον Περικλή της κάθε χρυσής εποχής έπεται ο Αλκιβιάδης της παρακμής. Μετά το άφθιτο κλέος και τους θριάμβους του χρυσού αιώνα και της υπεύθυνης συνετής ηγεσίας έρχεται το όνειδος της καταδημαγώγησης, ο όλεθρος της Σικελικής καταστροφής και ο θάνατος της δημοκρατίας.

Thursday, 8 June 2017

The right reform for Europe: a Singular Dream


Following a spree of national elections across Europe it is clear that a reformist majority is emerging across the Continent. In the aftermath of the big financial crisis and in response to the rise of populist isolationism across the Channel or across the Atlantic, one thing is clear: necessary and overdue reform is coming again in Europe. The direction and nature of such reform (whether bold, decentralising, intergovernmental, pro-federal or their opposites) will determine the future of Europe and the long-term viability of its institutions.

Sunday, 5 February 2017

Απορίες Ψυχής

Η ορθολογική θεμελίωση της ηθικής, ως ανθρώπινης υποκειμενικής σύμβασης, που υπόκειται σε χωροχρονική μεταβολή και βελτίωση μέσα από την αέναη κοινωνική τριβή και διαπραγμάτευση και όχι ως απόλυτης, αναλοίωτης, αντικειμενικής, θεόπνευστης αλήθειας, και άρα η απόρριψη της μεταφυσικής θεμελίωσης της ηθικής (που πρότεινα σε πρόσφατο κείμενο[2]), αφήνει αναπάντητο το εύλογο ερώτημα, περί την ανθρώπινη φύση. Αν ο άνθρωπος είναι (όπως εικάζουν οι θεϊστές) διφυής, ύλη και πνεύμα, σώμα και ψυχή, κι αν η ψυχή είναι αθάνατη κατά το κοινώς νομιζόμενο, τότε πώς μπορεί ένας θεϊστής να αποφύγει τη μεταφυσική θεμελίωση της ηθικής του, χωρίς να προδίδει τη φύση του ή χωρίς να διακινδυνεύει τη σωτηρία της ψυχής του – πώς άρα μπορεί ένας θεϊστής να πεισθεί να ακολουθήσει τον προτεινόμενο δρόμο του ορθολογισμού;

Wednesday, 28 December 2016

Η Νήσος της Βεβαιότητας και η Μεταφυσική Θεμελίωση της Ηθικής


Τί είναι ηθικό, καλό, ενάρετο και ευάρεστο; Ποιά ζωή αξίζει να επιδιώκει να ζει κανείς; Πώς και με τί κριτήρια επιλέγει κανείς; Πώς “σκέφτεται” ένας “θεοσεβούμενος” τρομοκράτης που παίρνει στο λαιμό του πλήθος από αθώες ζωές στο όνομα κάποιου “φιλέσπλαχνου” θεού; Τί είναι εκείνο το διανοητικό δηλητήριο που εγκαθιστά τέτοια υπερφίαλη – αυτάρεσκη βεβαιότητα στον αρρωστημένο εγκέφαλο ενός τρομοκράτη; Δικαιολογείται η άσκηση βίας (και μάλιστα ανθρωποκτόνου βίας) προς ολοκληρωτική επιβολή μιας νομιζόμενης “υπέρτατης αξίας” (μεταφυσικής δοξασίας, θεού, κλπ); Συγχωρείται βίαιη άμυνα απέναντι σε τέτοια ολοκληρωτική βία; Ποιά και γιατί είναι η ορθή στάθμιση στο δίλημμα ανάμεσα στην ελευθερία έκφρασης και στην ελευθερία θρησκευτικής συνείδησης; Πώς διαλέγει κανείς να “πιστεύει” ή να “ερευνά”;

Δυο δρόμοι υπάρχουν σχηματικά μπροστά μας:

Sunday, 11 December 2016

Ξέφρενη ... Ωδή στη Χαρά


https://www.youtube.com/watch?v=sJQ32q2k8Uo&t=3247s


Καθώς το 2016 εκπνέει έχει κανείς την εντύπωση πως η ανθρωπότητα, η Δύση, και μαζί η Ελλάδα μοιάζει με ξέφρενο αυτοκίνητο, που με τα φρένα σπασμένα επιταχύνει προς τον γκρεμό. Το διπλό νόημα δεν πρέπει να μας διαφεύγει. Ο ξέφρενος είναι φρενοβλαβής. Η πορεία στον γκρεμό δεν είναι απλώς ασυγκράτητη. Είναι ασύνετη. Αυτοκαταστροφική. Το συναίσθημα, ο θυμός, η αγανάκτηση έχουν αρπάξει βίαια το τιμόνι. Η λογική, πισθάγκωνα φιμωμένη στο σκοτεινό και πνιγηρό πορτμπαγκάζ των αταβιστικών νεο-εθνικισμών μας, χωρίς φωνή κραυγάζει σιωπηλά σε ώττα βαρήκοα – εν τη ερήμω. Κι εμπρός γκρεμός. Κι εμείς ανήμποροι και αθέατοι θεατές.