Ο Ορίζοντας των Γεγονότων

Είναι γνωστό ότι υπάρχουν στο σύμπαν σώματα, οι περίφημες μαύρες τρύπες, με υπερμεγέθη μάζα, άπειρη πυκνότητα και μηδενικό όγκο που ασκούν τόση βαρυτική έλξη ώστε ούτε καν το φως δεν μπορεί να δραπετεύσει και ο χρόνος εντός τους σταματά. Η προσέγγιση στο βαρυτικό τους πεδίο είναι επικίνδυνη. Υπάρχει ένα νοητό σημείο χωρίς επιστροφή, όπου εγκλωβίζεται κανείς απροσμάχητα στην βαρυτική έλξη της μαύρης οπής. Αυτό το νοητό σημείο οι επιστήμονες αποκαλούν “ορίζοντα των γεγονότων” αφού τίποτε, ούτε καν το φως δεν δραπετεύει για να μας πληροφορήσει τι συμβαίνει στο εσωτερικό τους. Για έναν φανταστικό ταξιδιώτη η διέλευση του ορίζοντα των γεγονότων υποτίθεται είναι ανεπαίσθητη, αλλά μοιραία.

Για το Μέγα Χαιρετισμό

Παραμονή της εθνικής επετείου συνέλαβα εαυτόν, με ένα κάποιο κόμπιασμα στο λαιμό και ασύνηθη συγκίνηση, να αναθιβάλω με τον νου όχι τόσο τους ιστορικούς αγώνες του έθνους, αλλά τα υψηλά ιδανικά όπισθεν των μεγάλων γεγονότων: την ελευθερία, τον ηρωισμό. Και παραμονή νέων (αυτόκλητων ως είθισται) εθνικών δοκιμασιών σήμερα ένιωσα, όπως ίσως άλλοτε ο Ποιητής ατενίζοντας εξ αποστάσεως και εκ του ασφαλούς την φλεγόμενη πατρίδα, αναγκαία την αναφορά στον Ύμνο στην Ελευθερία και προπαντός σ’ εκείνη την ηρωική στάση που ενέπνευσε τους φλογερούς στίχους.

Η Πόλις Εάλω

Ο πολιτικός αμοραλισμός έρπει ως μολυσματική ασθένεια αδιόρατα και ανεπαίσθητα πίσω από τις ανέμελες πλάτες μας και κάτω από τα ανυποψίαστα πόδια μας. Διαβρώνει τα θεμέλια της πολιτείας. Κατατρώγει εκ των έσω τις σάρκες του δημοσίου σώματος. Νοθεύει και θολώνει το συλλογικό υποσυνείδητο. Αποσαθρώνει τον πολιτισμό της ελάχιστης ευπρεπούς ανεκτικής και συνεκτικής μας συγκρότησης. Ο αμοραλισμός δεν είναι επικίνδυνος κατά μόνας. Το μαύρο πρόβατο εύκολα απομονώνεται. Σε μια κοινωνία αγγέλλων, ο ένας διάβολος εκλαμβάνεται ως τέτοιος και αποβάλλεται ως τέτοιος. Το πρόβλημα είναι όταν οι πολλοί, που νομίζονται άγγελλοι, αλληλοδιαφθαρούν, και μεταλλαγούν. Όταν το λευκό χάσει τη λευκάδα. Όταν οι αποδεκτές αποχρώσεις του γκρί γεφυρώνουν το χάσμα ανάμεσα στο άσπρο και μαύρο. Κι όταν η πυξίδα που χωρίζει το σωστό από το λάθος απομαγνητιστεί, ή αντιστραφούν οι πόλοι της, χωρίς να γίνει αντιληπτό.

Δίκη Πίστεως – Λογικής Χρεία

Είναι δυσπερίγραπτος ο πόνος που βιώνει κανείς βλέποντας φανατικούς θρησκόληπτους στη Νίμροντ να καταστρέφουν υπερτρισχιλιετή μνημεία της ανθρωπότητας, τα οποία άνθεξαν τόσες χιλιετίες για να μας διηγούνται την ένδοξη ιστορία των προγόνων μας, όταν η ανθρωπότητα έκανε τα πρώτα της βήματα στη μεσοποταμία, στο λίκνο του παγκόσμιου πολιτισμού, όταν ο άνθρωπος τόλμησε να νεωτερίσει, να δημιουργήσει πόλεις, πολιτισμό, τέχνη, να ξεκινήσει τη θεαματική πορεία προς τα άστρα. 

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩ (O “ζουρλομανδύας” έσχατο ανάχωμα στο λαϊκισμό)

Την επομένη της άταχτης υποχώρης στο Βατερλώ της νέας κυβέρνησης στις Βρυξέλλες διαγράφονται οι παράμετροι της τελικής σύγκρουσης. Η άδοξη “μάχη” του μνημονίου τελείωσε. Αρχίζει ήδη η μάχη του ευρώ. Κρίθηκε πλέον ότι αδύνατη η απόκρουση του μεν χωρίς απεμπόληση του δε. Το ανιστόρητο ψέμα ενάντια στο μνημόνιο που σημάδεψε την προηγούμενη περίοδο μεταλλάσσεται ήδη ως χιονοστιβάδα στην μητέρα όλων των ψεμάτων, στο ψέμα ενάντια στο ίδιο το ευρώ. Τώρα που έγινε φανερό ότι δε γίνεται να έχουμε και την πίτα ολάκερη και το σκύλο χορτάτο τίθεται το ύστατο δίλημμα: αντιμνημόνιο με δραχμή, ή ευρώ με μνημόνιο. Τώρα θα κριθούν όλα. Όμως η μάχη του ευρώ, πέρα από τις όποιες προφανείς οικονομικές έχει και μια βαθύτερη παράμετρο υπαρξιακή για τη χώρα και τις προοπτικές της.

Ανασύνταξη των Μεταρρυθμιστών

Η 26^η Ιανουαρίου ξημέρωσε με μια νέα κυβέρνηση για τη χώρα μας, που συμβολίζει τη φυγή από την πραγματικότητα, την φυγή προς ένα ανεπίστρεπτο δήθεν καλύτερο (αλλά στην πραγματικότητα αφόρητα νοσηρό) χθες, την φυγή προς την φενάκη της αντιμεταρρύθμισης.

Οι μεταρρυθμιστές πρέπει τώρα να ανασυνταχτούν ώστε να δημιουργήσουν τις πολιτικές συνθήκες που θα φέρουν στην εξουσία εκείνο το προοδευτικό μεταρρυθμιστικό μέτωπο που εδώ και δεκαετίες έχει ανάγκη ο τόπος, ώστε να μπορέσουμε να οικοδομήσουμε με ρεαλισμό ένα καλύτερο αύριο.

Αντιλογίας Ανάγκη Επιτακτική

Ακούω ότι 70% του λαού τάσσεται στο πλευρό της νέας κυβέρνησης στην εθνική διαπραγμάτευση και σ΄ αυτό το κλίμα της ομόθυμης εθνικής διέγερσης ακόμη και οι ηγέτες της αντιπολίτευσης δηλώνουν ότι “συμπαρίστανται”. Δηλώνω ευθαρσώς ότι μένω απέναντι, ότι ανήκω στην συρρικνούμενη μειοψηφία (που για κάποιους γκεμπελίσκους του νέου οργουελιανού καθεστώτος των Αθηνών αυτό ισοδυναμεί με μειοδοσία) και ούτε συμπαρίσταμαι ούτε ενθουσιάζομαι για πάρα πολλούς λόγους, που συνοψίζονται στο εξής απλό: η διαπραγμάτευση είναι ψέμα. Πολύ χειρότερο από ψέμα, είναι λάθος, ολέθριο λάθος και το δεδομένο κόστος του περί της διαπραγμάτευσης θεατρινισμού που καλείται ήδη να πληρώσει ο λαός είναι ήδη πολλαπλάσιο και επαχθέστερο εδώ και σήμερα από το όποιο αβέβαιο όφελος που κάποιοι προσδοκούν παραλογιζόμενοι στο άδηλο μέλλον. Με άλλα λόγια η στρουθοκαμμηλική, δονκιχωτική “αντίσταση” του εθνολαϊκισμού στο μνημόνιο είναι επονειδίστως επαχθέστερη του ίδιου του μνημονίου.