ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ – ΜΕΝΟΥΜΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Τα Διχαστικά Ιδεοληπτικά Κίνητρα της Μεθοδευόμενης Μαρξιστικής Εκτροπής

Οι μάσκες έπεσαν. Η συνομωσία της δραχμής, η συνομωσία της μαρξιστικής εκτροπής αποκαλύφθηκε. Το ψεύδος και η παρωδία της προσχηματικής δήθεν διαπραγμάτευσης κατέστη διάφανο. Η “ρήξη” αποκαλύπτεται ότι αποτελούσε αντικειμενικό στόχο της όλης μεθόδευσης και όχι απλώς μέσο διαπραγματευτικής πίεσης. H “ασάφεια” γίνεται σαφής. Ο στόχος της δήθεν διαπραγμάτευσης δεν ήταν (όπως προκύπτει από το αποτέλεσμα) να βρεθεί κοινά αποδεκτή λύση, αλλά να δυναμιτισθούν οι σχέσεις με τους εταίρους, να παρουσιαστούν στο εσωτερικό από την προπαγανδιστική μηχανή της κυβέρνησης ως ανάλγητοι σκληροί και άδικοι, επίβουλοι ξένοι που θεν το κακό μας, ώστε στο τέλος της διαδρομής να σηκώσουμε το μπαϊράκι της επανάστασης και να έχουμε ικανή μερίδα του πλανημένου λαού στο πλευρό της αντιλαϊκότερης κυβέρνησης στην ιστορία του τόπου, ώστε σε συνθήκες εθνικιστικής έξαρσης να ξαναζήσουμε στην κάλπη του κάλπικου δημοψηφίσματος, το μυθικό, δήθεν ηρωϊκό ΟΧΙ, προκειμένου άθελα και από άγνοια να υλοποιήσει ο πλανημένος λαός τα ειδεχθή και υποχθόνια σχέδια πολιτειακής, γεωπολιτικής και πολιτισμικής εκτροπής στη χώρα μας, που έχει δρομολογήσει τούτη η εθνομειωτική κυβέρνηση στο όνομα της κομμουνιστικής ουτοπίας, υπό το προκάλυμμα του κοινοβουλευτισμού.

Ο Άλλος Τρόπος: Μπορούμε Καλύτερα. Μπορούμε Φιλελεύθερα.

Η πολιτική κατίσχυση της αντιμνημονιακής φρενίτιδας στη χώρα μας και η δραματική επιστροφή στον χειρότερο κρατισμό και συντεχνειασμό, έχει καταστροφικές συνέπειες, που όλοι καθημερινά διαπιστώνουμε, και έχει οδηγήσει στην τραγωδία της παρούσης “σοβιετικής” στροφής, τη στιγμή που η οικονομία μας είχε επείγουσα ανάγκη φιλελευθεροποίησης. Κι ενώ πολλοί καταδεικνύουν τα αδιέξοδα της παρούσης διακυβέρνησης, αυτό που χάνεται στο δημόσιο διάλογο είναι η πίστη ότι υπάρχει πραγματικά ο άλλος τρόπος. Επικρατεί η παραίτηση, η υποταγή στο μοιραίο, η αίσθηση του άφευκτου αδιεξόδου. Το όποιο όραμα, ή όποια ελπίδα ξεθωριάζει. Μας κυριεύει ηττοπάθεια. Όμως δεν μας πρέπει η παραίτηση. Αρκεί να ενσκύψει κανείς στο παράδειγμα της Βρετανίας και της Ιρλανδίας, οι οποίες διήλθαν συγκρίσιμη κρίση με τη δική μας. Εκείνο που αμφότερες έχουν κοινό (εντός ή εκτός Ευρώ, με ή χωρίς μνημόνιο) είναι η προσήλωση τους στην ανοιχτή, ελεύθερη οικονομία της αγοράς, η έμφαση στην προσέλκυση επενδύσεων, η ευνοϊκή μεταχείριση του κεφαλαίου, που παράγει πλούτο.

Υπέρβαση Τώρα!

Ο ελληνικός λαός έχει πέσει θύμα αισχρής πολιτικής απάτης που αγγίζει τα όρια της εθνικής προδοσίας. Ένα γνωστό προεκλογικό δεδομένο ήταν η με συντριπτική πλειοψηφία επιλογή του Ελληνικού λαού για παραμονή στο Ευρώ, που στέρησε στο ΣΥΡΙΖΑ τις δεύτερες εκλογές του ’12, δεδομένου ότι το ’12 ο ΣΥΡΙΖΑ είχε θεωρηθεί ως μη δυνάμενος να εγγυηθεί τότε την παραμονή στο Ευρώ. Στις τελευταίες εκλογές του ’15 αυτή η εντύπωση έπρεπε να διασκεδασθεί και διασκεδάσθηκε. Αυτό έγινε εν μέρει με το το success story της ίδιας της τότε κυβέρνησης ΝΔ/ΠΑΣΟΚ (που δημιούργησε ψευδαίσθηση δήθεν εκ του ασφαλούς τιμωρίας των “μνημονιακών” κομμάτων) και αφετέρου η παραπλανητική καθησυχαστική ψευδορητορία του ΣΥΡΙΖΑ που προφασιζόταν ότι επέλεγε τάχα στα λόγια την παραμονή στο Ευρώ, μολονότι η πολιτική του πρόταση επί της ουσίας ήταν καταφανώς απολύτως ασύμβατη με αυτό τον εθνικό στόχο.

Ο Ορίζοντας των Γεγονότων

Είναι γνωστό ότι υπάρχουν στο σύμπαν σώματα, οι περίφημες μαύρες τρύπες, με υπερμεγέθη μάζα, άπειρη πυκνότητα και μηδενικό όγκο που ασκούν τόση βαρυτική έλξη ώστε ούτε καν το φως δεν μπορεί να δραπετεύσει και ο χρόνος εντός τους σταματά. Η προσέγγιση στο βαρυτικό τους πεδίο είναι επικίνδυνη. Υπάρχει ένα νοητό σημείο χωρίς επιστροφή, όπου εγκλωβίζεται κανείς απροσμάχητα στην βαρυτική έλξη της μαύρης οπής. Αυτό το νοητό σημείο οι επιστήμονες αποκαλούν “ορίζοντα των γεγονότων” αφού τίποτε, ούτε καν το φως δεν δραπετεύει για να μας πληροφορήσει τι συμβαίνει στο εσωτερικό τους. Για έναν φανταστικό ταξιδιώτη η διέλευση του ορίζοντα των γεγονότων υποτίθεται είναι ανεπαίσθητη, αλλά μοιραία.

Για το Μέγα Χαιρετισμό

Παραμονή της εθνικής επετείου συνέλαβα εαυτόν, με ένα κάποιο κόμπιασμα στο λαιμό και ασύνηθη συγκίνηση, να αναθιβάλω με τον νου όχι τόσο τους ιστορικούς αγώνες του έθνους, αλλά τα υψηλά ιδανικά όπισθεν των μεγάλων γεγονότων: την ελευθερία, τον ηρωισμό. Και παραμονή νέων (αυτόκλητων ως είθισται) εθνικών δοκιμασιών σήμερα ένιωσα, όπως ίσως άλλοτε ο Ποιητής ατενίζοντας εξ αποστάσεως και εκ του ασφαλούς την φλεγόμενη πατρίδα, αναγκαία την αναφορά στον Ύμνο στην Ελευθερία και προπαντός σ’ εκείνη την ηρωική στάση που ενέπνευσε τους φλογερούς στίχους.

Η Πόλις Εάλω

Ο πολιτικός αμοραλισμός έρπει ως μολυσματική ασθένεια αδιόρατα και ανεπαίσθητα πίσω από τις ανέμελες πλάτες μας και κάτω από τα ανυποψίαστα πόδια μας. Διαβρώνει τα θεμέλια της πολιτείας. Κατατρώγει εκ των έσω τις σάρκες του δημοσίου σώματος. Νοθεύει και θολώνει το συλλογικό υποσυνείδητο. Αποσαθρώνει τον πολιτισμό της ελάχιστης ευπρεπούς ανεκτικής και συνεκτικής μας συγκρότησης. Ο αμοραλισμός δεν είναι επικίνδυνος κατά μόνας. Το μαύρο πρόβατο εύκολα απομονώνεται. Σε μια κοινωνία αγγέλλων, ο ένας διάβολος εκλαμβάνεται ως τέτοιος και αποβάλλεται ως τέτοιος. Το πρόβλημα είναι όταν οι πολλοί, που νομίζονται άγγελλοι, αλληλοδιαφθαρούν, και μεταλλαγούν. Όταν το λευκό χάσει τη λευκάδα. Όταν οι αποδεκτές αποχρώσεις του γκρί γεφυρώνουν το χάσμα ανάμεσα στο άσπρο και μαύρο. Κι όταν η πυξίδα που χωρίζει το σωστό από το λάθος απομαγνητιστεί, ή αντιστραφούν οι πόλοι της, χωρίς να γίνει αντιληπτό.

Δίκη Πίστεως – Λογικής Χρεία

Είναι δυσπερίγραπτος ο πόνος που βιώνει κανείς βλέποντας φανατικούς θρησκόληπτους στη Νίμροντ να καταστρέφουν υπερτρισχιλιετή μνημεία της ανθρωπότητας, τα οποία άνθεξαν τόσες χιλιετίες για να μας διηγούνται την ένδοξη ιστορία των προγόνων μας, όταν η ανθρωπότητα έκανε τα πρώτα της βήματα στη μεσοποταμία, στο λίκνο του παγκόσμιου πολιτισμού, όταν ο άνθρωπος τόλμησε να νεωτερίσει, να δημιουργήσει πόλεις, πολιτισμό, τέχνη, να ξεκινήσει τη θεαματική πορεία προς τα άστρα.